శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-కార్తీకం.

Posted on నవంబర్ 18, 2013
కార్తీకం.

కృత్తికా నక్షత్రం తో కలసివచ్చే పున్నమి కల నెల కార్తీక మాసం. ఇదివరలో ఒక టపాకి కార్తీక మాసం అని పేరు పెట్టేను కనక దీనికి కార్తీకం అన్నా. అసలు మీకు కార్తీక మాసం అంటే ఎందుకంత ఇష్టం అన్నారొక మిత్రులు. ఏం చెప్పను. శివ కేశవులు లకు భేదం లేదని నమ్మినవాడిని, ఈ నెల సంవత్సరం లో ఎనిమిదవది. ఇప్పటికి గడచిన ఋతువులు వసంతం,గ్రీష్మం, వర్ష ఋతువులు చెల్లిపోగా శరదృతువు ఋతువు నడుస్తూ ఉంటుంది. అందులోనూ ఈ నెల ఋతువులో రెండవది. మరుసటి నెల మార్గశీర్షం మరో విశిష్టమయిన నెల. ఈ కార్తీకం వచ్చేటప్పటికి వర్షం వెనకపడుతుంది, కొద్దిగా చిరు చలి ప్రారంభమవుతుంది. నదులన్నీ ఉరవడి తగ్గి ప్రశాంతంగా ఉంటాయి. ప్రకృతి బాగుఉంటుంది. గోదావరమ్మ మెల్లమెల్లగా నడుస్తూ ఉంటుంది. అమ్మ కట్టుకున్న తెల్ల చీరలా కనపడుతుంది, ఇసుక తిప్ప.  గోదావరి మధ్యలో వీరభద్ర స్వామి నేనున్ననని అభయమిస్తూ ఉంటాడు. చివర దక్షారామం లో భీమేశ్వరుడు కాపు కాస్తుంటాడు. ప్రతి శివాలయం పెళ్ళివారిల్లులా ఉంటుంది. స్వామి అమ్మతో కలసి దర్శనమిస్తూ ఆశీర్వదిస్తారు.

దీపావళి గడచిన మరునాడు కార్తీకం ప్రారంభం. మొదటి రోజు ఆకాశదీప ప్రారంభం, అఖండ దీపం కూడా ప్రారంభం. ఇళ్ళ దగ్గర ఇల్లాళ్ళు సంద్యదీపం పెడతారు గడపలో, లక్ష్మిని ఆహ్వానిస్తూ, అప మృత్యుదోషం తొలగడానికి. మరుసటి రోజు యమ విదియ, భగినీ హస్త భోజనం. నాల్గవరోజు నాగుల చవితి. ఈ రోజు పుట్టలో పాలు పోసి శివాలయం లో టెంకతో కూడిన తేగలు, బూడిద గుమ్మడి, పెద్ద గుమ్మడి, పిలకలతో ఉన్న కంద, పిలకలతో పసుపు ఇవ్వడం అలవాటు. మరునాడు నాగ పంచమి. అష్టమి కార్తవీర్య జయంతి. నవమి, దశమి, ఏకాదశి మూడురోజులు విష్ణుత్రిరాత్ర వ్రతం. ఏకాదశి విష్ణువు యోగనిద్రనుంచి లేచేరోజని చాతుర్మాస చివరిరోజు. మరునాడు చిలుకు ద్వాదశి అనే క్షీరాబ్ధి ద్వాదశి, చతుర్దశి వైకుంఠ చతుర్దశి. పున్నమి చెప్పేదేమి? జ్వాలాతోరణం సాయంత్రం కార్తీక దామోదర, చంద్ర పూజ. బహుళ నవమి నా ఆశ శ్వాస దగ్గరున్న బుల్లి మనవరాలి పుట్టిన రోజు, త్రయోదశి మాస శివరాత్రి, ఇలా అన్నీ పండుగలే. అందుకే నాకు కార్తీకమంటే ఇష్టం. ఇక ఈ నెలలో నాలుగు గాని ఐదుకాని సోమవారాలు నక్తం ఉపవాసం. కార్తీక చంద్రుని చూస్తే ఆనందం.

ఈ నెలలో వచ్చేవి. శీతా ఫలాలు, చెరకు, దీనినుంచి పానకం, చెరకు రసం, గోకుడు బెల్లం వగైరా అంతా అదొక గొప్ప అనుభూతి. బెల్లం ఆడే పొయ్యి దగ్గర చలి కాగుతూ చెరకు రసం పుచ్చుకోవడం ఒక గొప్ప ఆనందం. చెరకు రసాని తీసిన వెంటనే అలా తాగితే తిక్క ఎక్కుతుంది, అందుకు అందులో అల్లం కాని లేదా పచ్చి మిరపకాయలు కాని వేసి పుచ్చుకుంటారు. ఇక జొన్న చేలు పంటకి వస్తే ఊచబియ్యం. తెనుగు భాషలో లోపలికి తీసుకునే ద్రవ పదార్ధాన్ని పుచ్చుకోవటం అనాలనీ, తాగటం అనడం నీ చార్ధం లో వాడే మాటనీ నా అభిమాన రచయిత శ్రీ పాదవారన్న మాట. తెనుగు భాషా సంప్రదాయం అంత గొప్పది. తాగడం అనే మాట కల్లు సారా లాటివాటిని తీసుకునేటపుడు వాడే మాటన్నారు వారు. పుచ్చుకోవడం అన్న మాట బాగుంది కదా. ఇప్పుడన్నీ తాగేస్తున్నవే మనం.

ఈ నెలలో స్నానం, దీపం, ఉపవాసం, దానం ముఖ్యమైనవని పెద్దలు చెబుతారు. ఉపవాసం పిల్లలకి ముసలివారికి చెప్పబడ లేదు. పిల్లలు అంటే ఏ వయసువారు అని ప్రశ్న రావచ్చు. పద్నాలుగు సంవత్సరాల వరకు పిల్లలు వారు చేసిన తప్పులకు వారు బాధ్యులు కారు, వారు చేసిన పాపం తల్లి తండ్రులదే. ఇక ఆ తరవాత వారు చేసిన తప్పులకు వారిదే బాధ్యత. ఈ నియమం మృకండు మహాముని యముని చేత చేయించినది. ఆ కధ మరొక సారి చెప్పుకుందాం.

dscn4127

కార్తీకపున్నమి చంద్రుడు 17.11.13

సహస్ర చంద్రదర్శనం అని ఒకటి ఉంది, అంటే ఒకరి జీవితంలో వెయ్యి నిండు పున్నమిలు చూడటం, సాధ్యమా? ఆహా సాధ్యమే ఎనుబది మూడు సంవత్సరముల నాలుగు గాని ఐదు నెలలు జీవించినవారు సహస్ర చంద్ర దర్శనం చేసినవారే. అప్పుడు ఉగ్రరధ శాంతి అని ఒక ఆయుష్ హోమం చేస్తారు, డెభ్భయి రెండు సంవత్సరాలకితం ఇదేరోజున,కార్తీక పున్నమి మరునాడు ఈ భూమి మీద పడటం కూడా ఒక కారణం.అందుకే ఈ నెలంటే ఇష్టం

ప్రకటనలు

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-దీపావళి యుద్ధం

Posted on నవంబర్ 13, 2012
దీపావళి శుభకామనలు.

దీపావళి యుద్ధం

కావలసిన వారు మెయిలిస్తూ దీపావళి హడావుడిలో ఉన్నా అన్నారు, నేటి రోజుల్లో దీపావళికి హడవుడి ఏమా? అని ఆలోచిస్తూ జ్ఞాపకాల్లోకి జారిపోతే ఏబదిఏళ్ళనాటి పల్లెలో దీపావళి యుద్ధం గుర్తుకొచ్చింది. అదేమిటంటే…

ఆ రోజులలో దీపావళి అంటే మాకు రెండు నెలల ముందు మొదలయ్యే పండగ. ఇప్పటిలాగా అ వేళ ఉదయం కొనితెచ్చుకుని, రాత్రి కాల్చేసి పడుకోడం కాదు. ఊళ్ళో పెద్దవాళ్ళయిన యువకులు రెండు నెలల ముందు బొగ్గు కోసం జిల్లేడు మొక్కలు కొట్టించటం తో ప్రారంభమయ్యేది, దీపావళి . ఆ తరవాత మందు గుండు సామగ్రి తయారు చేయటానికి కావలసిన సూరేకారం, గంధకం, బీడు, ఆముదం, పటాసు కొని తెచ్చుకోడం. ఈ చివర చెప్పిన పటాసు ఇప్పుడు దొరకడం కష్టమే. పటాసు జాగ్రత్తగ నూరించేవారు, లేకపోతే పేలి అంటుకునేది. సూరేకారం వంట చేసేవారు, అంటే నీళ్ళు ఎసరుపెట్టి అందులో పోసి ఉడికించి, నీరు ఇగిరిపోయిన తర్వాత ఆరబోసి ఎండబెట్టేవారు. గంధకం కడ్డీలలా దొరికేది, తరవాత బూందీ పూసలలా వచ్చేది. కడ్డీలలా ఉన్నపుడు కష్టం ఎక్కువుండేది. చివరిగా బొగ్గు కోసం కొట్టించిన జిల్లేడు కంప ఎండిన తరవాత కాల్చి బొగ్గు చేసి నూరుకోవాల్సివచ్చేది. వీటన్నిటిని, చాలా మెత్తగా ఉండటం కోసం వస్త్రకాళితం చేయాల్సి వచ్చేది. ఆ తరవాత తయారు చేయవలసిన వాటిని నిర్ణయించుకోవడం. జువ్వ, చిచ్చుబుడ్లు, తాటాకు టపాకాయలు,మతాబులు,సిసింద్రీలు, ఇలా, ఇవి కాక కొన్ని కొనేవి ఉండేవి, అవి విమానాల లాటివి. మతాబా గుల్లలు, తాటాకులు తయారు చేయడం,టపాకాయలకోసం, పేకతో జువ్వ గుల్లలు, వెదురుబద్దలు తయారు చేయడం, జువ్వ తూకం చూడటం, ఒక ఎత్తు, ఇవన్నీ వీటిని కూరడం ఒకెత్తు. నమూనా చూడటం, బాగోకపోతే పాళ్ళు కొద్దిగా మార్చటం, ఇదంతా రహస్యంగా జరగాలి. రెండు వర్గాలుండేవి. ఇద్దరు నాయకులు, వీరికి సహాయకులు, సామాను, ఆహారపదార్ధాలు పట్టుకుని యుద్ధ రంగంలోకి వెళ్ళేవాళ్ళు, ఆయుధాలు ప్రయోగించే సైనికులు, ఇదో పెద్ద పటాలం. ఈ పటాలానికి గూఢచార వ్యవస్థ. ఎదుటివారు ఎంత మందుగుండు కొన్నారు, ఏమేమి తయారు చేస్తున్నారు, ఎవరెవరు అటువైపు ఉన్నారు వగైరా వివరాలు సేకరణ, అవతలి వారు అనుసరించబోయే వ్యూహాలు, ఇవన్నీసేకరించుకొచ్చేవారు, కొందరు. ఇలా ఈ సంవిధానం రెండు నెలలు నడిచి దీపావళి రోజు వచ్చేది.

చిన్న వాళ్ళు ఉప్పుపొట్లాలని కట్టుకునేవాళ్ళు. ఇదీ పెద్దపనే, గుడ్డని పేడనీళ్ళలో ముంచి, బాగా పట్టిన తరవాత ఆరబెట్టేవాళ్ళం. అందులో సూరేకారం, గంధకం, బొగ్గుపొడి,కొద్దిగా బాగా ఎండిన ఉప్పు, పాళ్ళలో కలిపి దానిని గుడ్డమీద పోసి, రెండంచులూ మడిచి సమానంగా పొట్లంలాగా కొద్ది లావు పొడుగులతో తయారు చేసుకుని, దానిని పురికొసతో గట్టిగ కట్టి ఎండలో బాగా ఆరపెట్టి, ఈపొట్లాన్ని, చిన్న లేత తాటిఆకులను కోసి, మట్టలను వేరుచేసి, మట్టల చివర గుంతలు చేసుకుని, మూడు కాని నాలుగు కాని మట్టలు దగ్గరగా చేర్చి గట్టిగా కట్టుకుని వాటి మధ్యలో ఈ పొట్లం పెట్టి అపైన మట్టల పై భాగాల్ని కూడా దగ్గరకు చేర్చి గట్టిగా కట్టుకుని, ఈ సరంజామాకి ఒక పొడుగాటి నారతాడు కట్టి సిద్ధం చేసుకుని, దీపావళిరోజు సాయంత్రం భోజనం ముందు దానిపై కొద్దిగా నిప్పు వేసి భోజనమైన తరవాత మిగిలివారితో మందు కాల్చి, అప్పుడు, ఈ ఉప్పుపొట్లం పుచ్చుకుని గోదావరి లంకలో కాని ఇసుక తిప్పలో కాని తిప్పడం మొదలెడితే చుట్టూ విష్ణు చక్రంలా ఉండేది, రవ్వలతో, చిటపటలతో, తిప్పడం చేతకాకపోతే, ఆపుకోవడం చేతకాకపోతే, ఒంటికి తగిలి ఒళ్ళు కాలిన సందర్భాలుండేవి.

ఊళ్ళోవాళ్ళంతా మందుకాల్చుకోడం అయి లోపలికి వెళ్ళిన తరవాత సమరం మొదలయ్యేది, రెండు జట్లనాయకులు వారి శిబిరాలనుంచి మధ్యకువచ్చి చేతులుకలిపి, ఒక జువ్వను ఒకరు అంటిస్తే ఒకరు ఆకాశంలోకి వేసి విడిపోయేవారు. అంతతో యుద్ధం మొదలు. శిబిరాల దగ్గర కాపలా, వెనకనుంచి దాడికి సావకాశం లేకుండా మందుగుండు సామాగ్రితో కాపలా, ముందునుంచి జువ్వలు, విమానాలు, చిచ్చు బుడ్లు, టపాకాయలు, సిసింద్రీలు వేసుకుంటూ, ప్రత్యర్ధి శిబిరం మీద వేస్తూ, ముందుకు వెళ్ళి ప్రత్యర్ధి శిబిరాన్ని స్వాధీనం చేసుకోవాలి. అందులో మొండి జువ్వలని వేసేవారు, తోక విరిచిన జువ్వ తిన్నగా కాక దానిష్టమయిన దారిలో వెళ్ళి ఎదుటివారిని కల్లోల పరిచేది. చిచ్చుబుడ్లు వెలిగించి రెండు చేతులతో రెండూ పట్టుకుని ముందుకు చొచ్చుకుపోయేవారు. వారిని ఆపడానికి ఎదుటివారు, జువ్వలు, విమానాలు,టపాకాయలు వేసేవారు. విమానం శబ్దం చేస్తూ వచ్చి తగిలితే కాలేది,దెబ్బకూడా తగిలేది. ఇదీ యుద్ధం. చాలా హోరాహోరీగా యుద్ధం జరిగేది, నేలబారున జువ్వలు, విమానాలు దూసుకొచ్చేవి. నిలబడటమే కష్టంగా ఉండేది. రక్షణ ఎర్పాట్లు చూసుకుంటూ దాడి చెయ్యాలి. ఇలా సమరం జరుగుతున్నపుడు, ఎవరికేనా, ఏపక్కవారికేనా తీవ్రంగా కాలడం, దెబ్బలు తగలడం జరిగితే, ఏ ఇంటికేనా అగ్ని ప్రమాదం జరిగితే, సమరం ఆపేవారు. సాధారణంగా ఇటువంటి పరిస్థితి ఉండేది కాదు. అప్పుడందరూ కలసి ఆపదను ఎదుర్కొనేవారు. నిప్పు ఆర్పేవారు. ఒక్కొక్కపుడు జయాపజయాలు తేలేవి కావు. మరునాడు కూడా యుద్ధం కొన సాగేది. యుద్ధానికి, సంధికి, లొంగిపోవడానికి, వెనక్కు తగ్గడానికి నియమాలుండేవి. ఒక్కొకపుడు, ఒకరి మందుగుండు సరిగా కాలక సంధికి వచ్చేవారు. అటువంటి సమయంలో సంధి కోరుకునే నాయకుని సిపాయి, మూడు జువ్వలు తీసుకుని రంగం మధ్యకు వచ్చి మూడిటినీ సమయంలో ఎడం లేకుండా ఆకాశం లోకి కాలిస్తే, అదిసంధి సూచన. ఇవతలివారు, కాల్పులు ఆపేవారు. ఒక సైనికుడు వెళ్ళి జువ్వలేసిన వ్యక్తిని నాయకుని దగ్గర ప్రవేశపెడితే, వచ్చిన రాయబారి విషయం చెబితే, సంధి షరతులు చెప్పి పంపేవారు. వాటిని ఒప్పుకుంటే మరల రాయబారి వచ్చి చెప్పేవాడు. సంధి షరతులు అమలు పరచబడేవి.లేకపోతే యుద్ధం కొన సాగి లొంగదీసుకునేవారు. ఒక్కొకపుడు మందుగుండు అయిపోతే, తెచ్చుకోడానికి సమయం కోసం కూడా ఇటువంటి ఎత్తులు పన్నేవారు. నిజానికి నేటి యుద్ధంలో జరిగే ప్రతి చర్య అక్కడ అమలు పరచబడేది. ఇల్లా యుద్ధ విద్య, దౌత్య కార్యం నేర్చుకునేవారనుకుంటా. అది నెమ్మది నెమ్మదిగా అడుగంటిపోయింది. ఇప్పుడు నిప్పు అంటే భయం అంటున్నారు, మరి మా చిన్నప్పుడు దానితోనే ఆడుకున్నాం🙂

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-వాళ్ళిద్దరూ ఒకటే

Posted on డిసెంబర్ 24, 2011
వాళ్ళిద్దరూ ఒకటే

‘పంతులుగారూ! మీ స్నేహితుడు మావోడిని పీకేడంట. ఏటి సంగతి’ అన్నాడు, మా సత్తి బాబు వస్తూనే. ‘మా వోడో తింగరోడు. ఏటి చేస్తాడో తెలీదు. నిజంగా మీవోడు గనక బరిస్తన్నాడు. మరొకడయితే యీపాటికి మెడ పట్టి గెంటేసేవోడే,’ అన్నాడు. ‘అసలేమిటి? వీళ్ళిద్దరి మధ్య ఏమిటి సంబంధం’ అన్నా. ‘ఇదీ అని చెప్పలేనండి. యజమాని, పనోడా, మిత్రులా, బంధువులా?. బంధువులు కారు, యజమాని పనోడూ కాదు, మీవోడొదిలెయ్యడు, యీడు అక్కడనుంచి పోడు. ఈళ్ళిద్దరూ చిన్నప్పటి నుంచి కలిసి పెరిగేరు, ఒకణ్ణొదిలి మరొకడుండలేడు, అంతే,’ అంటూ, ‘ఏటయింద’న్నాడు.

నిన్న హాస్పటల్ దగ్గరనుంచి మిత్రుడు దగ్గరికి వెళ్ళేసరికి చాలా మంది కనబడ్డారు. వాతావరణం కొద్దిగా వేడిగా వున్నట్లు కనపడింది. బయట కుర్రాడు కనపడి ‘మీరొస్తే వెంటనే లోపలికి పంపించెయ్యమన్నారు, లోపలికి వెళ్ళండి’ అన్నాడు. ‘ఎవరున్నారు లోపల’న్నా, ‘బాబుగారు, సుబ్బయ్యా’ ఉన్నారన్నాడు. తలుపుతోసుకుని లోపలకెళ్ళేసరికి, నా మిత్రుడు సుబ్బయ్యతో, “ఒరేయ్! నీకు లక్ష సార్లు చెప్పేను, ఆ కాగితాలు ఆడిటర్ కి పంపు, నీకుతెలియకపోతే తెలియదని చెప్పు, నేను ఏర్పాటు చేసుకుంటానని. ఇంతకీ కాగితాలు ఆడిటర్ కి పంపేవా” అన్నాడు. సుబ్బయ్య పంపేనని ఒక సారి, పంపలేదని ఒక సారి, నంగి నంగిగా సమాధానం చెప్పేడు. “నువ్వీ కాగితాలు ఆడిటర్ కి పంపిఉంటే ఈ లక్ష రూపాయల నష్టం వచ్చేది కాదు. ఎలారా! నీతో చచ్చిపోవడం” అంటూ, ఉద్రేకంతో ఊగిపోతూ, సుబ్బయ్య చెంపమీద ఒక లెంపకాయ కొట్టేడు. ఆ విసురుకి సుబ్బయ్య కళ్ళ జోడు కింద పడి ముక్కలయింది. వాతావరణం ఇలా మారడంతో, అందునా సుబ్బయ్యపై చెయ్యి చేసుకోడం సహించలేని నేను నెమ్మదిగా బయటి కొచ్చేసాను. కొద్దిసేపు పోయాకా లోపలికి రమ్మన్నారని కబురొస్తే మళ్ళీ వెళ్ళేను. నా మిత్రుడు తమాయించుకుని, మామూలు స్వరంతో ‘మీరు బయటకు వెళ్ళిపోవడం గమనించాను.నేను చేసిన పనికి మీ నిరసన అలా తెలియచేసేరని గమనించాను. నేను విసిగిపోయి ఈ పని చేసాను’ అన్నాడు. నేను ఇక ఆగలేక, ‘ఒక్క మాటచెబుతా! పొరపాటో, తప్పో జరిగి ఉండచ్చు, కాదనను, కాని, మీరు ఇలా చెయ్యి చేసుకోడం మాత్రం నాకు నచ్చలేదని’ చెప్పేను. సుబ్బయ్య నిర్వికారంగా కూచుని వున్నాడు. ఈ మాటకి నా మిత్రుడు, ‘నిజంసార్! ఏవిషయం లోనూ నాకు నిజంచెప్పకపోతే ఎలా సార్, నేనెలా చావను,’ అన్నాడు. ఈలోగా ఫోన్ మోగింది. ఫోన్ ఎత్తి మాట్లాడుతూ నా స్నేహితుడు, ‘ఏరా సినిమా హాల్ దగ్గర మొదటి ఆటకి ఏర్పాట్లు చూసి వచ్చేనని కదా చెప్పేవు, హాల్ నుంచి మేనేజరు బుకింగ్ తాళాలో అని అరుస్తున్నాడు, కొత్త బొమ్మేసాము, జనం బుకింగ్ తీయలేదని గోల చేస్తునారట, ఏంటిది?’ అన్నాడు. ‘నేనెళ్ళాలి అన్నాడు’ సుబ్బయ్య. ‘మేనేజరు బుకింగ్ తాళాలు కావాలి, నీదగ్గరున్నాయని చెబుతునాడు, నువ్వేమో నాతో ఇందాకా తాళాలన్ని అక్కడ ఇచ్చేసి వచ్చాను, అన్నావు,’ అంటూ, ‘చూడండి, ఇంతకు ముందు తాళాలు హాల్ లో ఇచ్చేసి వచ్చేనని చెప్పి, ఇప్పుడు నేను వెళ్ళాలంటున్నాడు, ఎలాగండి, వీడితో ఎలా చావనండి’ అన్నాడు. నాకేం చెప్పాలో తెలియలేదు. తాళాలు పంపే ఏర్పాటు చూసి, ‘ఈ ఫైల్లో కాగితాలు చూసి వీడు చేసిన నిరవాకం ఏంటో చూసి, ఏం చెయ్యాలో కొద్దిగా చూడండి, తరవాత మొన్న మనం కమిటీ వేసాము కదా, వాళ్ళు గొడవ పడుతున్నారట, వచ్చారు, బయట వున్నారు, చూసారు కదా, విషయం కనుక్కుని సద్దగలిగితే సద్దెయ్యండి, లేకపోతే రేపటికి వాయిదా వెయ్యండి, నేను అత్యవసర పని మీద వెళ్ళిపోతున్నా’ అని వెళ్ళిపోతూ, ఒక్క నిమిషం ఆగి,సుబ్బయ్య దగ్గరకొచ్చి, “ఒరేయ్, నిన్ను కొట్టేనురా, ఉద్రేకంలో, అబద్దం చెప్పేవని కొట్టేను, నీకంటే నాకు డబ్బు ముఖ్యం కాదు. నన్ను క్షమించు” అని సుబ్బయ్యని కావలించుకుని, మేనేజర్ని పిలిచి సుబ్బయ్యని డాక్టర్ దగ్గరకి తీసుకెళ్ళి, కళ్ళు పరీక్ష చేయించి, కొత్త కళ్ళ జోడు వేయించమని చెప్పి వెళ్ళిపోయాడు.

నా స్నేహితుడెళ్ళిపోయాకా, ‘ఏమయ్యా! సుబ్బయ్యా ఎందుకిలా చెసేవు, ఎందుకు దెబ్బ తిన్నావు, కొడితే మాటడక వూరుకున్నావు, ఇదేంటన్నా’. ‘పంతులుగారూ, వాడులేని నేనులేను, నేనులేని వాడులేడు, అలా జరిగిపోయింది,’ అని చాలా నిర్వికారంగా చెప్పేడు. ‘మేమిద్దరం వొకటే, మా మధ్య ఇది పెద్ద విషయం కాదు, మీరే చూసారుకదా,’ అన్నాడు. నేను నోరెళ్ళబెట్టాను, అర్ధంకాక

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-స్వానుభవం అయితే కాని తత్వం ఒంట పట్టదు

Posted on డిసెంబర్ 23, 2011
స్వానుభవమైతే కాని తత్వం ఒంట పట్టదు.

బండి పాడవడం మూలంగా, రెండు రోజులనుంచి నటరాజా సర్విస్ లో వున్నాను కదండి, స్నేహితుడు పిలిస్తే కర్రపుచ్చుకుని నడుచుకుంటూ బయలుదేరా. గర్నమెంటు ఆసుపత్రి ప్రాంతం దగ్గరకెళ్ళే సరికి ఒక యువకుడు సైకిల్ మీద స్పీడుగా నన్ను తప్పించుకుని ముందుకెళ్ళి సైకిల్ చక్రం గోతిలో పడడం మూలంగా కింద పడ్డాడు. మొకాలూ, మోచెయ్యీ దోక్కుపోయాయి. గబగబ పరిగెట్టి కుర్రాణ్ణి పైకి లేవడానికి సాయం చేస్తూ, ఏమిరా నాయనా! ఇంత కంగారన్నా. బాబయ్యా! నా అడది పొద్దుటేల ఇరుసుకు పడిపోతే, గర్నమెంటు ఆసుపత్రికి తీసుకొచ్చేనండి. డాట్రుగారు వైద్యమైతే ఏదో చేసేరుకాని, మందులు కొన్ని కొనుక్కోమన్నారు. అయి చాలా అవసరమంట. డబ్బులు కోసం ఎల్లేను. దొరకలేదు. గంట పైన అయిపోయింది, ఇక్కడ ఆడదాని దగ్గరెవరూ లేరు. మందులు కొనాలి. ఆడది ఇక్కడెలా వుందో అనే కంగారులో పడిపోయానన్నాడు. కాలు చెయ్యి దోక్కుపోయాయి, అన్నా. అదే తగ్గిపోద్ది అని రోడ్డు దుమ్ము వాటిమీద అద్దేసాడు.

మందుల చీటి ఏదన్నా. దగ్గరేవున్న మందుల షాపు కేసి అడుగేస్తూ. చీటీ నా చేతులో పెట్టేడు. నువ్వు ముందు వెళ్ళి నీ ఆడదాన్ని చూసి, మళ్ళీ ఇక్కడ షాపు దగ్గరకి రమ్మని చెప్పి, షాపతనిని మందులిమ్మన్నా. ఏమిటి సంగతన్నాడు, షాపతను, చెప్పేను. అవసరమైన మందులేనండి, కొద్ది ప్రమాదంగా వున్న కేసే అన్నాడు,షాపతను. మందులు తీసిపెట్టేడు. ఈలోగా ఆ యువకుడొచ్చాడు. ఎలా వుందన్నా. మందులు కావాలంటండి, అన్నాడు. స రే అని అమందులు బేగ్ అతని చేతిలో పెట్టి పట్టుకెళ్ళి వైద్యం చేయించమన్నా. బాబయ్యా! డబ్బులన్నాడు. డబ్బుల సంగతి తరవాత చూదాం. ముందు వైద్యంచూడమని పంపుతూ, ఒక వేళ మళ్ళీ మందులు అవసరం వస్తే షాపులో పటుకెళ్ళమని చెప్పి, యువకుణ్ణి పంపేసి, మందులు కావలసి వస్తే ఇవ్వమని, డబ్బులతనిస్తే తీసుకో,లేకపోతే నేనిస్తానని షాపతనికి చెప్పి ముందుకెళ్ళా. అక్కడో వింత సంఘటన జరిగింది. అది రేపు చెప్పుకుందాం.

రాత్రి తొమ్మిది గంటల వేళ ఎవరో బయట కేకేస్తున్నారని, నా ఇల్లాలు చెప్పింది. బయటకెళ్ళి చూస్తే, క్రీనీడలో ఎవరో నిలబడి వున్నారు. ఎవరన్నా. బాబయ్యా! పొద్దుట మందులిప్పించేరు కదా, నేనే నండి అన్నాడు. ఏమయిందన్నా. మరి మందుల అవసరం లేకపోయిందిటా. ఇప్పుడు నా ఆడది బాగుంది బాబయ్యా. మీకు కనపడి చెప్పి పోదామని వచ్చేను. షాపతనినడిగితే, ఇల్లు గుర్తు చెప్పేడు, అన్నాడు. దేవుడులా వచ్చి కాపాడేరు. డబ్బులు రెండు రోజుల్లో ఇచ్చేస్తా, అది చెప్పడానికొచ్చానన్నాడు.

నాయనా! నేను కాపాడలేదురా. కాపాడినది పరదేవత. నువ్వు పడిపోయావని బాధ పడ్డాము, పొద్దుట. నువ్వు పడిపోయివుండక పోతే నేను నిన్ను పట్టించుకోనుకదా. పరదేవత నిన్ను పడేలా చేసి, నా దృష్టికి నువ్వు వచ్చేలా చేసి, తద్వారా నీ ఆడది బతికే యోగం కలగచేసింది. ఇందులో నేను చేసిందేమీలేదు. డబ్బులు ఉన్నపుడియ్యి. వాటిగురించి కంగారుపడకని చెప్పి పంపించాను.

స్వానుభవం అయితేకని తత్వం వంట పట్టదు మరి.

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-మూడోకాలు ముచ్చట.

Posted on డిసెంబర్ 22, 2011
మూడోకాలు ముచ్చట.

రెండు రోజులుగా మోటార్ సైకిల్ పాడవటం మూలంగా ఇంట్లోనే వుంటున్నా,ఎక్కడకీ కదలకుండా,..కరంటులేదు, బయటికివెళ్ళేందుకు వాహనంలేదు. బజారు మాకు దగ్గరగా, రెండు కి.మీ ల దూరం. ఈ లోగా అత్తా, కోడలు ఏదో వస్తువు లేకపోయిందని కాబోలు అనుకుంటూ వుండగా, ఏమన్నా. ఫలాన వస్తువు కావలసి వుంది, లేకపోయిందన్నారు. నేను వెళ్ళి, బజారు నుంచి తెస్తానన్నా. బండిలేదు కదా, వద్దన్నారు. నడిచి వెళ్ళొస్తానని బయలుదేరా.

బయటకి వస్తూ వుంటే, నా ఇల్లాలు కూడా వచ్చి గేటు దగ్గర నిలబడింది. నేను వెళ్ళొస్తానని బయలుదేరా. నాలుగడుగులేసివుంటా, తూలానో, పడ్డానో, పడబోయానో, పడిపోయానో తెలీదు. నా సహచరి, గబుక్కున వచ్చి చెయ్యిపట్టుకు లేవదీసి, పట్టుకుని నిలిపింది. వద్దంటూ వుంటే బయలుదేరారు. ఎందుకంత కంగారని గునిసింది. నేను కవిని కదా. కొన్ని వినపడ్డాయి. కొన్ని వినపడలేదు. లోపలికి తీసుకొచ్చేసింది. వచ్చి కాసేపు కూచున్నా. మళ్ళీ బయలుదేరుతున్నానన్నా. వద్దంది. వినలేదు. సరే, అలా అయితే కర్రపుచ్చుకు వెళ్ళమంది. ఉదయం నడకకి వెళ్ళేటపుడు కర్ర పుచ్చుకు వెళ్ళడం అలవాటే. ఇలా బజారుకి కర్ర పుచ్చుకు వెళ్ళడం మాత్రం కొత్తే. కర్ర అంటే, మా పల్లెలలో, రైతుల దగ్గర పెద్ద కర్ర ,అంటే ఆరడుగుల కర్ర వుంటుంది. నడకకి ఉపయోగపడదు. నాకు ఉదయం నడకకి కాను, రెండు కర్రలు వెదురుతో తయారు చేసుకున్నా, ఖాళీగావున్న స్థలంలో పెంచిన వెదురు పొద నుంచి….. అందులో ఒకటి నా చేతికిచ్చింది. పుచ్చుకు బయలుదేరా.

మలుపుతిరిగానో లేదో ఎవరో ఎదురుపడ్డారు. నడిచెళుతున్నారేం, ప్రశ్న. బండి పాడయింది, బజారు పని వుంది అందుకన్నా. కర్రపుచ్చుకు బయలుదేరారేంటీ? మరో ప్రశ్న. తూలుతానేమోనని అనుమానమన్నా. సరే వెళ్ళిరండని శలవిచ్చాడు. కొంత దూరమెళ్ళేటప్పటికి మరొకరు నిలేశారు. సరే, కధ మామూలే. ప్రశ్న, జవాబులూనూ. మరికొంత దూరమెళ్ళేసరికి మరొకరు నిలబెట్టి, మళ్ళీ అంతా అయిన తరవాత అప్పుడే కర్ర పట్టుకోవలసి వచ్చిందా అని అశ్చర్యం ప్రకటించి, మీ వయసెంత అన్నారు. అయ్యో! ఈవేళకి నేను బజారుకి చేరేలా లేదే అనుకుంటూ జవాబిచ్చి, బయటపడ్డా. ఈలోగా నేనేమయ్యానోనని మా చిన్న కోడలు కంగారు పడి ఫోన్ చేసింది. మామయ్యగారూ! ఎక్కడున్నారు, ఎలా వున్నారు. అమ్మా! బాగానే వున్నాను. కర్రపుచ్చుకు బయలుదేరినందుకు సంజాయిషీలు యిచ్చుకుంటూ బజారుకొచ్చా, అన్నా. సరే పని చూసుకుని వచ్చేయమన్నారు అత్తయ్య గారంది. సరేననన్నా. ఈలోగా మా పక్కింటబ్బాయి కనపడి తాతా నడిచొచ్చావా! మూడో కాలొచ్చిందే! నాకు చెబితే నేను నీ పని చేయకపోదునా, అన్నాడు. ఇక ముందురోజుల్లో ఆ ముచ్చటా తీరుతుందిరా నాయనా అని, వస్తువేదో తీసుకున్నా. నా కర్రతో ప్రయాణం చూసి, కొట్టతను, ఫోన్ చేస్తే నేనే పంపేవాణ్ణి కదా, వస్తువన్నాడు. మేడంగారు ఎప్పుడేనా ఇలా అవసరం పడితే ఫోన్ చేస్తారు, సరుకు నేను కుర్రాడిచేత పంపిస్తాను కదా, అన్నాడు. అయ్యో! నాకు తోచలేదయ్యా! అని బయలుదేరుతుంటే మా కాలనీ అతను కనపడి, నడిచి వచ్చారా అని విచారించి, నేను ఇంటికెళుతున్నా రండని, బండి మీద తీసుకొచ్చి ఇంటి దగ్గరొదిలేసాడు. కర్రతో నా బజారు ప్రయాణానుభవానికి నా ఇల్లాలు ముసి ముసి నవ్వులు నవ్వింది.

శర్మ కాలక్షేపం కబుర్లు-తెనుగునేర్పిన తల్లులు

Posted on డిసెంబర్ 21, 2011
తెనుగు నేర్పిన తల్లులు.

ఈరచన నాదికాదు. చదవండి

“దాపరికం ఎందుకూ?
గ్రంధాలు చదివే నేను తెలుగు భాష తెలుసుకున్నాను.
స్త్రీలనాశ్రయించిన్ని నేర్చుకున్నా న్నేను తెనుగు భాష.
ప్రయోగ విఙ్ఞానం కూడ స్త్రీలవల్లనే అలవడింది నాకు.
జరిగిందేమంటే?
మొత్తం మీద,అప్పటిదాకా,నేను చదువుకున్నది పద్య వాఙ్ఞయమూ, రచిస్తున్నది వచన వాఙ్ఞయమున్ను.
రెండింటికీ లంగరందలేదు.
అందుకోసం,తప్పని సరిగా,నేను జనుల సంభాషణలు వినవలసి వచ్చింది.
అందులోనూ స్త్రీల సంభాషణ వినవలసి వచ్చింది.
పురుషుల భాష అయినా, ఇప్పటిలాగా ఇంగ్లీషు మొదలైన పరభాషలతో సంకరం అయి,పలుకుబళ్ళు లేనిది కాదప్పుడు.
అయినా,పురుషుల భాషలో కంటే,స్త్రీల భాషలో మాధుర్యమూ, హృదయాలను పట్టివేసే జాతీయతా కనపడింది నాకు.
వారి మాటల పొందికా,వారి హావ భావ ప్రదర్శనాచాతుర్యమూ తెనుగు భాషలో నాకు మాతృభిక్ష ప్రసాదించాయి.
ఈ విశేషం కనబడగానే స్త్రీల గోష్ఠి జరిగేచోట నేను పొంచి వుండడం ప్రారంభించాను. అది నెల కిరవై రోజులు మా ఇంటోనే సమకూరేది.
ఏమంటే?
మా నాయనగారు, మధ్యాహ్నం భోజనం కాగానే మహేంద్రవాడో, రామవరమో వెళ్ళేవారు, నియతంగా.
భోజనాలయి, యిళ్ళు సద్దుకోడం కూడా అయాక, తటవర్తి సుబ్బమ్మ( భీమరాజుగారి భార్య)గారూ, మైలవరపు జోగమ్మగారూ,బుద్ధవరపు సీతమ్మగారూ మా ఇంటికి వచ్చి మా అమ్మగారితో గోష్ఠి జరిపేవారు.
వారి దృష్టిలో, అదీ కాలక్షేపం కోసం లోకాభిరామాయణం విడెయ్యడం; కాని నా దృష్టిలోరసమహితమైన సాహిత్య గోష్టి.
ఆ నలుగురిలోనూ మళ్ళీ ధోరణి భేదించేది, స్పష్టంగా.
బుద్ధవరపు సీతమ్మగారు ఛలోక్తులు విసిరేవారు.
మైలవరపు జోగమ్మగారు శ్లేషలు కురిపించేవారు.
మా అమ్మగారు సామెతలూ పలుకుబళ్ళూ విరజిమ్మేవారు.
తటవర్తి సుబ్బమ్మగారు నిండుకుండలాగా నిశ్చలంగా మాట్టాడేవారు.
నవరసాలూ చిప్పిల్లేవి ఆ గోష్ఠిలో.
సరస్వతి లాస్యం చేస్తున్నట్లుండేది, అప్పుడక్కడ.
కాళిదాసు నాలుకమీద బీజాక్షరాలు రాసిందట కాళికాదేవి.
నా చెవిలో మాతృదేవతలు బీజాక్షరాలు కుమ్మరించారు.
ఇవాళ నేను రాస్తున్న భాష వారనుగ్రహించినదాన్లో సహస్రాశమైనా కాదు, ఇంతా చేస్తే.
ఇలాగ,నేను,వారేకాదు నలుగురు స్త్రీలెక్కడ మాట్టడుకుంటున్నా వింటూ వుండేవాణ్ణి.
అయితే రచన ప్రారంభించినప్పణ్ణుంచీ మాత్రమే కాదు నాకు,యీ అలవాటు.
నా చిన్నతనంలో, మా అమ్మగారెవరింటి కయినా పెత్తనాలకు వెడితే,ఆమె చంకన మా చెల్లెలూ, చెయ్యి పట్టుకుని నేనూ సిద్ధం.
ఆ పసితనంలో కూడా, నాగస్వరం విన్న కోడెతాచులాగ వారి సంభాషణ వింటూ తెలియకుండానే పరవశుణ్ణయేవాణ్ణి,నేను.
అప్రయత్నంగా ప్రారంభమైన అయిన ఆ అలవాటూ, తెలియకుండానే అలవడిన ఆ పారవశ్యమూ రచన ప్రారంభించాటప్పటికి వరప్రసాదాలయినాయి, నాకు.
ఇక్కడ మరొకసంగతి కూడా చెప్పాలి, అవశ్యమున్ను.
బుద్ధవరపు సీతమ్మగారి ఇంటో కలుసుకునేవారు ఆ స్త్రీలు, అప్పుడప్పుడు.
దొడ్డిదారిని వచ్చి శ్రీ దాట్ల దివాకరరాజుగారి భార్య బుచ్చివెంకయ్యమ్మ (?) గారున్నూ కలిసేవారాగోష్ఠిలో.
పొడుగుకు తగిన నిండైన విగ్రహమూ, పాదాల మీద జీరాడుతూ చారల తాబొందూ,చేతులకు కంకణాలూ,పోచీలు,మురుగులూ,చెవులకు జూకాలూ, కరిణిపువ్వులూ- వీటితో, క్షత్రియ సామాన్య స్త్రీగా కాదు- మహారాణీ లాగ కనబడేవారామె, నాకు.
పెద్దాపురం రాజవంశానికి చెందిన కొంకుదురు శ్రీ వత్సవాయవారి ఆడబడుచు ఆమె.
ఆమె మాట కూడా రాణుల ధోరణిలోనే వుండేది.
వారి ఏకపుత్రులు సూర్యనారాయణరాజుగారి కోసం వారి ఇంటికి వెళ్ళినప్పుడల్లా, వాత్సల్యం గుమ్మరిస్తూ
నన్ను దగ్గరకూచోబెట్టుకుని ” ఆరగించడి బాబూ” అనేవారామె, పూచుట్టరేకులు పళ్ళెంలో వుంచి.
ఇంతకీ,-
జాతీయమైన తెనుగు భాష కావాలంటే స్త్రీల దగ్గరే నేర్చుకోవాలి, మరో దారి లేదు.
నాకు రాచ మర్యాద లేమయినా తెలుసునంటే, అవి, ఆ చిన్నతనాన ఆ దివాకరరాజుగారిఇంటో గ్రహించినవే.
రాజరాజు నాటకంలో, రత్నాంగి పాత్ర చిత్రించేటప్పుడు ఆ బుచ్చివెంకయ్యమ్మగారి మూర్తిమంతమే ప్రత్యక్షాదర్శం, నాకు.”

పై, తెనుగు భాషకు సంబంధించి రాసినది నా అభిమాన రచయిత శ్రీ శ్రీపాద సుబ్రహ్మణ్య శాస్త్రి గారి “అనుభవాలు -ఙ్ఞాపకాలూను”నుంచి ఎత్తి రాయబడినది. రాతలో దోషములన్నీ, నావే, రచయితవి కావని విన్నపం. దోషాలుంటే తెలియచేయగలరు. మూలం చూసి సరి చేస్తాను. శ్రీ శ్రీపాద సుబ్రహ్మణ్య శాస్త్రి గారు మా వూరికి మూడు కిలో మీటర్ల దూరంలో వున్న ” పొలమూరు” అనే గ్రామములో జన్మించారు. వారి గురించి నేను చెప్పబోవడం హాస్యాస్పదము.

శర్మ కాలక్షేపం కబుర్లు- మరపు, మరణం

Posted on డిసెంబర్ 20, 2011
మరపు, మరణం.

భవంతుడు మానవులకిచ్చిన రెండువరాలు, మరపు, మరణం. ఇదేంటి ముసలాయనికి మతిపోయి మాట్లాడుతున్నాడనుకుంటున్నారా! కాదు ఎందుకో చూడండి.

మరపు అనేది అన్నివేళలా మంచిదికాకపోయినా, కొన్ని కొన్ని సంఘటనలు గుర్తుకు రాక పోవడమే మంచిది. ఇటువంటి ఒక దుస్సంఘటన మరపుకు రావడం మానటంలేదు. నేను జగ్గంపేటలో ఉద్యోగం చేస్తున్న రోజులు. రాజమండ్రి హెడ్ ఆఫీసు కు వెళ్ళాలంటే నేషనల్ హైవే మీద ప్రయాణం చేయాలి. వయసు నలభైదగ్గరలో వున్న సమయం. ఇంకా పైలా పచ్చీసుగానే వుంది వ్యవహారం. మోటార్ సైకిల్ మీద బయలుదేరాను. కొంతదూరం వెళ్ళేటప్పటికి ఒక ఆర్.టి.సి బస్సు వెనకపడ్డాను. వాడు ముందుకు పోడు, నాకు దారి ఇవ్వడు. సింగిల్ మార్జిన్ రోడ్డు. కొంతదూరం పోయిన తరవాత బస్ ని తప్పించుకుపోవాలని ప్రయత్నంలో బండి లాగించాను. బస్ వాడు అప్పటిదాకా నెమ్మదిగా వెళుతున్నవాడు స్పీడు పెంచాడు. ఈలోగా ఎదురుగా లారీ వచ్చేస్తోంది. నాకు తప్పించుకునేదారి లేదు. పడితే బస్ కింద లేదా లారీ కింద పడితీరాలి. ఈలోగా నేను బండి స్పీడు తగ్గించాను, అయినా బస్ వెనకకి రాలేకపోయాను. బస్ మధ్యలో వున్నాను. భగవంతుడే వున్నడనుకున్నా, ఆయన మీద భారం వేసా….. ఈలోగ లారీ వాడు తన ఎడమ వైపు మార్జిన్ లేక పోయినా కిందికి బాగా దిగిపోయి తను పల్టీకొట్టే దాకా వెళ్ళిపోయాడు. నా కుడిచేతి చిటికిన వేలు లారీబాడీకి నా బైక్ హేండిల్ కి మధ్య నలిగి నేను చావుతప్పి రోడ్ మీద వున్నాను. బస్ వెళ్ళిపోయింది. లారీ వెళ్ళిపోయింది. ప్రమాదంతప్పి బతికినా ఉద్వేగం పోలేదు. నేను బండి రోడ్ పక్క ఆపి వేలు నోట్లో పెట్టుకుని చప్పరించా చాలా సేపు. అంతకుమించి అక్కడ వైద్యం దొరకదు కనక. ఒక అరగంట పైన అక్కడ కూర్చుండిపోయి, వణికిపోయా. చచ్చి ఉండేవాడినని. తరవాత బయలుదేరి వెళ్ళాను. లేచిన వేళ మంచిది, నా పెళ్ళాం పుస్తెల తాడు గట్టిదనుకుని భగవంతునికి నమస్కారం చేసుకున్నా, అపమృత్యువునుంచి రక్షించినందుకు. ఇది వద్దన్నా గుర్తుకొస్తూనేవుంది. మరపు మంచిదేగా

పెళ్ళాం పుస్తెలతాడంటే గుర్తొకొచ్చినదొక మంచి సంఘటన. నా/మా పెళ్ళి జరుగుతూ వుంది. మేనమామ కూతురే నా భార్య. పెళ్ళయిపోయింది. ఆమె చీరకి నా కండువాకి బ్రహ్మముడి వేసారు, బ్రహ్మగారు. అది విప్పడానికి లేదు, కార్యక్రమం పూర్తి అయేదాకా. తరువాతి హోమ కార్యక్రమానికి సిద్ధంచేస్తూ మమ్మల్ని ఒక అరగంట వదిలేసారు. వీధిలో పెద్ద తాటాకు పందిరిలో పెళ్ళి అయింది. దొడ్డిలో పెద్ద పందిరిలోకి వెళ్ళేము, ఇద్దరం చెయ్యే చెయ్యే పుచ్చుకుని పందిరి చివరికి చేరేము. అంతా పెళ్ళి తరవాత నిద్రకి పడ్డారు. ఏకాంతం,రాత్రి రెండు గంటల సమయం, వెన్నెల, చల్లని పిల్లగాలి, పక్కన కొత్తభార్య, కొత్తపల్లి కొబ్బరి మామిడిపండులా వుంది కొత్త భార్య,( కొత్తపల్లి కొబ్బరి మామిడి పండు సువాసన, తీపి రుచికి గోదావరి జిల్లాలలో ప్రసిద్ధి) భావోద్వేగం, వయసు ఆకర్షణ,వురకలేస్తున్న వయసు,దూరంగా వుండలేని పరిస్థితి, ఆమెమీదుగా వచ్చే, మనసుకు మత్తు కలిగించే మల్లెల సువాసన. మదనుడు సందడి చేయడానికి తగు సమయం. ఆమె వెన్నెలలో నిలబడింది. నేను ఒక్క సారిగా ఆమెను నా కౌగిలిలో బంధించి గాఢంగా ముద్దుపెట్టుకున్నా. ఆశ్చర్యపోలేదుకాని, తనూ ఆ భావోద్వేగం లోనే వున్నది కనుక, ఇంకేమికావాలి. అబ్బా! ఇదేంటి! అంది. ముద్దోయ్! మొద్దూ! అన్నా. నన్ను మొద్దంటావా అని మీద పడింది. మరొకసారి కౌగిలిలో బంధించా, మరో సారి ఇద్దరం ముద్దు పెట్టుకున్నాము. విడిపించుకోడానికిచేసే ప్రయత్నంలా నటించింది. ఆనందమే ఆనందం. ఈలోగా అలికిడయింది.. రసభంగమైపోయింది. ఇది మరపురాని, మరువలేని సంఘటన. ఇప్పటికీ గుర్తు చేసుకుంటాము అప్పుడపుడు. ఇప్పుడంటుంది. మీవన్నీ ఆత్రం పనులేఅని. ఇదేమిటి మీకు సిగ్గులేదా ముద్దు పెట్టుకున్నానని చెబుతున్నారు, అంటున్నారు కదూ. నిజమే! నేను కొత్తగా, నా జీవితంలో ప్రవేశించిన ఆమెకు ఇచ్చిన స్వాగతం అది. మొదటిసారి నేను ముద్దుపెట్టుకున్నా, రెండవసారి ఇద్దరం ముద్దు పెట్టుకున్నాం, అదీ తేడా. ఈ సంఘటన వయసు ఇప్పటికి ఏబది సంవత్సరములు. ఇప్పటి యువకులు, యువతులు, నడి వయసు వారు,పెద్దవారు కూడా ఇటువంటి ఒక సంఘటన గుర్తుచేసుకోండి. మీ ఇద్దరిలో డోపమైన్ అనే రసాయనం మెదడులో విడుదలై మీ ఆరోగ్యాన్ని, ఆయుస్సును పెంచుతుంది. ప్రయత్న పూర్వకంగా చేసి చూడండి. ఉత్తేజం పొందండి. నేను నా భార్యను ముద్దు పెట్టుకున్నానని చెప్పుకోడానికి సిగ్గెందుకూ. ఇది ఆమరణాంతం ఇద్దరికి గుర్తుండే సంఘటన. మరణమంటే గుర్తుకొచ్చింది.

మరణం భగవంతుడిచ్చిన మరొక వరం. ఈ శరీరం, అసలుగా చెప్పాలంటే నూట ఇరువది సంవత్సరములకొరకు భవవంతుడిచ్చినది. కాని మనం దుర్వినియోగం చేసుకోవడం మూలంగా అరువది సంవత్సరములు ఆయువు మించటంలేదు. అనాయాసేన మరణం వినా దుఃఖేన జీవితం అన్నారు. బాధ లేకుండా మరణించడం. దుఃఖం లేకుండా జీవించడం కావాలని పెద్దలు చెబుతారు. దుఃఖం లేకుండా జీవితం వెళ్ళదుకాని, అనాయాస మరణం భగవంతుని దయే. ఈ మధ్య నాకు తెలిసిన వొకాయన పోయారన్నారు. అదేమిటి నేను ఒక గంట కితం ఆయనతో మాట్లాడి వచ్చేను, ఆన్నా కొడుకుతో పరామర్శకి వెళ్ళినపుడు. నిజమే ఆ తరవాత ఆయన కొత్తగా కడుతున్న ఇంటి దగ్గరకెళ్ళి పని వాళ్ళకి సూచనలిచ్చి, వచ్చి కుర్చీలో కూచుని మంచినీళ్ళు తాగి, రెండు నిమిషాలలో ప్రాణం వదిలేసాడట. నలుగురు కొడుకులూ మా నాన్న అనాయాసంగా మరణించినందుకు ఆనందమేకాని, నలుగురు కొడుకులునీ జాగ్రత్తగా పెంచాడు. ఎవరికి ఇబ్బంది లేని విధంగా అన్నీ రాతకోతలు పూర్తిచేసి,ఆస్థులిచ్చి, మాకు, మా జీవితాలకి మార్గ దర్శనం చేసిన మా నాన్న గొప్పవాడని కీర్తించిన కొడుకులను చూసి నేను ఆనందపడ్డాను. మరణమూ వరమేగా