శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-ఒక్కోసారంతే.

Posted on అక్టోబర్ 23, 2012
8

ఒక్కో సారంతే

ఎంత కాదనుకున్నా నేటి కాలం యంత్రాలపై ఆధారపడక తప్పదు. కాని అవి అవసరానికి పని చెయ్యనపుడే బాధ కలుగుతుంది.

టపా రాద్దామని కూచున్నా కంప్యూటర్ దగ్గర మొదలెట్టేను, టక్కున పోయింది కరంటు, ఉసూరు మంది ప్రాణం. బుర్రలోది కాస్తా ఆవిరయి పోయిందనుకోండీ 🙂 దానితో టపా మారిపోయింది, మళ్ళీ కరంట్ వచ్చేటప్పటికి. 🙂 ఏభయిఒకటో పెళ్ళి రోజు ఉదయమే ఆది దంపతుల దర్శనం చేసుకోవాలని నిర్ణయించుకున్నాం. మే నెల 25 వ తేదీ రోహిణీ కార్తె మొదటి రోజు, ఇంక చెప్పేదేముందీ,నిప్పులు చెరుగుతున్నాడు సూర్యుడు, ఉదయం ఎనిమిదిన్నరకే. ఉదయ కార్యక్రమాలు ఎంత తొందరగా పూర్తి చేసుకోవాలన్నా ఆ సమయమైపోయింది. నడచి వెళ్ళాలని ముందన్నా. ఎందుకంటే పెళ్ళి అయిన మరునాడు, ఇద్దరం చెయ్యి చెయ్యి పుచ్చుకుని నడచి, ఎవరూ తోడు రాకపోయినా వెళ్ళి ఆది దంపతుల దర్శనం చేసుకొచ్చాం, మరప్పుడు ఎండ వెన్నెలలా కనపడింది, మరిప్పుడు ఎండ కాలుస్తోందేమో. 🙂 కాదు, అలాగే చెయ్యీ చెయ్యీ పుచ్చుకుని నడిచి వెళ్ళాలని ఒప్పించా, ఓపిక తగ్గిపోయినా :), కాని సూర్యుడు నిప్పులు చెరుగుతున్నాడే, ఓపిక తగ్గిందే, పోనీ బండి మీద వెళదామంది. కిలో మీటర్ దూరం లో ఉన్న గుడికి బండి మీద ఆవిణ్ణి వెనకాల కూచోబెట్టుకుని తీసుకెళ్ళి వచ్చేద్దామనుకుని బండి దింపేను. కిక్ కొట్టేను, సెల్ఫ్ కొట్టేను ఊహు, ఏం చేసినా అది కదల లేదు. ఒక పావు గంట దానితో కుస్తీ పట్టినా శ్రమ మిగిలింది తప్పించి ఉపయోగం లేకపోయింది. ఈ అవస్థ పడేకంటే నడిచి వెళ్ళి రావడం మేలు అంది నాటి యువరాణి. మనం అనుకున్నదే జరుగుతోందనుకుని నడచి వెళ్ళి దర్శనం చేసుకొచ్చేటప్పటికి ప్రాణం కడంటింది. తిరిగొచ్చిన తరవాత, ఏమయి ఉంటుంది దీనికి, సెల్ఫ్ అవలేదని, ఒక సెల్ఫ్ చేసి చూద్దామని నొక్కితే స్టార్ట్ అయింది, వెంఠనే. ఇదేమబ్బా ఉదయం అంత సేపు గుంజుకున్నా పని చేయనిది ఇప్పుడు వెంఠనే పని చేసిందని ఆశ్చర్య పోయా. ఆవిడమాత్రం ఏదో అనుమానంగా చూసింది, నాకేసి. సమాధానం చెప్పే స్థితి లేదు కనక బుర్రొంచుకున్నా. చెయ్యీ చెయ్యీ పట్టుకు నడిచి వెళ్ళి దర్శనం చేసుకు రావాలన్న కోరిక నెరవేరిందనుకోండి.:)

ఈ మధ్య రాజమంద్రి రెండు మూడు సార్లు వెళ్ళాల్సి వచ్చింది, ఒక సారి బలే అనుభవమే అయింది. ఉదయం 8.15 కి బండి, చాదస్తుడిని కదా ఒక అరగంట ముందే అక్కడున్నా. టిక్కట్టు కోసం లైన్ లో ఉన్నా. నేను రెండవ వాడిని. టిక్కట్టు ఖరీదు నాలుగు రూపాయలు, చేత్తో పట్టుకు నుంచున్నా. ఎంత సేపటికీ ముందతను కదలడు, కౌంటర్ క్లార్క్ టిక్కట్టివ్వటం లేదు. కారణమేమంటే మాట్లాడడు. మరి కొద్ది సేపటికి చెప్పేడు, కంప్యూటర్ పని చెయ్యటం లేదని. బండి వచ్చేస్తోందని ప్రకటనిచ్చేసేడు, ఇతను టిక్కట్లు ఇచ్చేలా లేడు, ఎలా? ఏం చెయ్యాలి. నాయనా టిక్కట్టు ఇవ్వడానికి యంత్రం సహకరించకపోతే ప్రత్యామ్నాయ మార్గం ఉండాలి కదా అంటే పలకడు. అలా నిలబడి ఉండగా గజేంద్రుడిని రక్షించేందుకు వచ్చిన విష్ణు మూర్తిలా మరొక క్లార్క్ వచ్చేడు, ఇతను కుస్తీ పట్టడం చూసి, పాస్ వర్డ్ సరి చూసినట్లు లేదని చెప్పి అతనేదో చేసి రెడీ చేసి కంప్యూటర్ ఇస్తే అప్పుడిచ్చాడు టిక్కట్ట్లు. బండి ప్లాట్ ఫారం మీదకొచ్చేసింది. గబగబా పరుగెట్టేం. నా వెనక పది మంది, ఎలాగో అందరం బండిలో పడ్డాం, అది వేరు సంగతి. ఒక వేళ నేను వెళ్ళడం ఆఖరు నిమిషం లో అయితే ఎలా ఉండేది? పరుగెట్టగలిగేవాడినా? యంత్రాన్ని పని చేయించుకోలేని లోపం కదా? ఎవరిననుకోవాలి? యంత్రాన్నా? యంత్రం వెనక మనిషినా?

అత్యవసరమైన పనిబడి ఊరుకెళ్ళడం కోసం రిజర్వేషన్ కోసం వెళ్ళమన్నా, అబ్బాయిని. ఎందుకునాన్నా! ఇక్కడే చేసేస్తా అని కంప్యూటర్ తీసుకుని మొదలెట్టేడు. వెతికితే కావలసిన రోజుకి కాని పక్క ముందురోజుకాని ఏ ఒఖ్ఖ బండీ ఖాళీ లేదు, పండగ హడావుడి కదండీ.డబ్బులు సంపాదించుకునేవాళ్ళకీ పండగే కదండీ. కొన్ని రిగ్రెట్లు, కొన్ని వైట్ లిస్ట్లు, సంఖ్య చూస్తే కళ్ళు తిరిగేలాగా ౭౫౦,౯౪౦ అలా ఉన్నాయి, హనుమంతుని తోకలా. టిక్కట్లు ఉన్న రోజు చూసుకుని టిక్కట్టు తీసుకోమన్నా. ఎదో చేసేడు. అన్నీ బాగానే అయ్యాయి కాని డబ్బులు చెల్లించే చోట ఎంత సేపటికీ అది పూర్తి చెయ్యటంలేదు. ఏ బటన్ నొక్కొద్దని ఒక సూచన మాత్రం కనపడుతూంది. ఇక్కడనొక్కండి, అక్కడనొక్కండి, ఎక్కడనొక్కినా, పీక నొక్కుకున్నా, ఇక్కట్లేగాని టిక్కట్లు రాలేదు, సొమ్ములు పోయాయి తప్పించి. విసిగి వేసారి, రెఫ్రెష్ చేస్తే ఊహు! కాలేదు మళ్ళీ చేసినా, కాని బేంకు అక్కౌంటులో మాత్రం డబ్బులు తీసేసుకున్నట్లు చూపుతోంది. ఇలా రెండు సార్లయ్యింది. టిక్కట్టు రాలేదు. గంట గడిచింది. డబ్బులు తీసుకున్నారు కదయ్యా, టిక్కట్టు రాలేదంటే, ఒక్కో సారి ఇలాగే జరుగుతాయి ఏం చేయలేము, ఇప్పుడు రెండు సార్లు తీసుకున్న డబ్బులు వారం రోజులలో మళ్ళీ మన అక్కౌంటుకు వస్తాయని చెప్పేడు, అబ్బాయి. మనకి అవసరానికి ఇది పని చెయ్యటం లేదు అంటే స్టేషన్ కెళ్ళి రిజర్వేషన్ చేయించుకొస్తానని వెళ్ళి చేయించుకొచ్చేడు. ఈ రిజర్వేషన్ల కోసం ఒక పూట గడచిపోయింది. డబ్బులు తిరిగి రావాలి. ఏం చేస్తాం. ఎవరిది పొరపాటు, మనది గ్రహచారం, వారఫలాలలో రాశాడు లెండి, ఇబ్బందులు పడతారని, అనవసర ఖర్చులని

ప్రకటనలు

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-సిగరెట్టు పురాణం-నేను సిగరట్లు మానేశానోచ్!

Posted on డిసెంబర్ 1, 2012
సిగరెట్టు పురాణం-నేను సిగరెట్లు మానేశాను.

ఇతి ద్వితీయాధ్యాయ ప్రారంభః.

సిగరట్టు కాలుస్తూ కాని, మరేదేనా చెడ్డపని చేస్తూ కాని నాన్నగారి కంట పడలేదు 🙂 ఆయన ఒక ఋషి, ఏమీ పట్టించుకునేవారు కాదు అనవసరంగా, కనపడ్డామో తప్పు చేస్తూ, కావిడి బద్దతో పెళ్ళి చేసేరనమాటే. మళ్ళీ జన్మలో ఆ తప్పు ఛస్తే చెయ్యలేం, అందుకు బహు జాగ్రత్తలు తీసుకునేవాడిని, పెళ్ళి జరగకుండా 🙂 చిన్నప్పుడొక సారి చేసేరు పెళ్ళి, అప్పటినుంచే ఈ జాగ్రత్తలు.

ముక్కుపొడి పీల్చేవాడికి చుట్ట దమ్ము సరిపడదు, అది ఆనదు కూడా, చుట్టతో వచ్చే నికోటిన్ పరిమాణం చాలదు, ముక్కుపొడితో వచ్చేదానితో బేరీజువేస్తే. అలాగే మిగిలిన సిగరట్లు కూడా. వాటిలో డెక్కన్, చార్మినార్ లాటి వాటిలో పుగాకులోని కాడలలాటి వాటిని ఉపయోగించి తయారు చేస్తారు. వీటికి ఘాటెక్కువ. ఇక బర్కిలీ,సిజర్స్, వగైరా లాటి వాటిలో వాడే పొగాకు రెండవ రకం కావచ్చు. ఇక గోల్డ్ ఫ్లేక్ వగైరా లాటి వాటిలో వాడేది నాణ్యమైన పొగాకు. అన్నీ నికోటిన్ సరఫరా చేసేవే కాని కొద్ది హెచ్చు తగ్గులలో ఘాటు తేడా, వాసనలో కూడా. నేను సిగరట్టు కాల్చడం కూడా విలక్షణంగా ఉండేది. చూపుడు వేలు మధ్య వేలు మధ్య వెలుగుతున్న సిగరట్టు ఉంచి, గుప్పిడి మూసి గుప్పిడి నోటి దగ్గర పెట్టుకుని దమ్ము లాగితే, చూసే వాళ్ళకి బహు భయంగా ఉండేది, దీన్ని గంజాయి దమ్ము అంటారు. చిన్న చిటకా ఏమంటే, ఇలా దమ్ము లాగిన పొగని ఊపిరి తిత్తులలోకి కొద్దిగా మాత్రమే వెళ్ళనిచ్చి నోటిలో పొగ ఎక్కువగా ఆపి, నోటి దవడల ద్వారా నికోటిన్ ప్రవేశ పెట్టేవాడిని శరీరంలోకి. ఇలా సిగరట్టు కాల్చడం ఒక ధ్రిల్, మామూలుగా కాలిస్తే కాల్చినట్లు ఉండేది కాదు..

అమ్మ కంటే ఇల్లాలే ఈ విషయంలో ఎక్కువ సహనం వహించింది. ఈ అలవాటు మానుకోక పోడానికి కొత్త కారణాలు దొరికేయి. అది రాత్రి పగలు అని తేడా లేని ఉద్యోగం. అర్ధ రాత్రి ప్రారంభమయ్యే ఉద్యోగానికి, రాత్రి మేలుకు ఉండటానికి సిగరట్టు కాల్పు ఒక వంక, బాగానే పని చేసింది. ఆ తరవాత ప్రమోషన్ వచ్చినా, అదీ రాత్రి పగలు ఉద్యోగమవడం తో సాకు కొనసాగింది. ఆ తరవాత జె.యి ఐన తరవాత టెన్షన్ కి ఇది టానిక్ లా పని చేసింది. ఈ మధ్యలో ఒక సారి మానేయాలనే తీర్మానం గట్టిగా చేసుకుని బండెక్కా, జబల్పూర్ కి. ప్రతి సారి మానెయ్యాలని తీర్మానించుకోడం మళ్ళీ ఏదో సాకుతో మొదలెట్టేయడం జరిగిపోయింది. జబల్పూర్లో ఉన్న కాలంలో ట్రయినింగు సమయం, దానికితోడు అది నేను బాగా చేసిన పని, తెలిసిన విద్య కనక పెద్ద బాధ పడలేదు, మిగిలిన వారు శీర్షాసనాలేస్తోంటే, నేను విలాసంగా కాలక్షేపం చేసేవాడిని. హాయ్! హాయ్! అందుకు మానేసేను,సిగరట్టు రెండేళ్ళు, అమ్మయ్య బతికిపోయాననుకున్నా, టెన్షన్ లేక. ఆ తరవాత వస్తూ విజయవాడ స్టేషన్ లోనే సిగరట్టు అంటించా, కారణం పోస్టింగ్ దగ్గరేదో కిరికిరి జరుగుతోందన్న గాలి వార్త చెవిని పారేసేడో మిత్రుడు రయిల్లోనే, ఇంకేమిటి మళ్ళీ మొదలు. ఉద్యోగం పెరిగింది, హోదా పెరిగింది, ఆహ్వానాలు అందుతున్నాయి, కొంచెం జాగ్రత్త పడ్డా, సున్నితంగా తిరస్కరిస్తూ వచ్చా, కాని ఒక చోట ఇబ్బందిలో చిక్కుకుపోయా, అది మొదలు మరొక దురలవాటు. ఆ తరవాత ఆహ్వానాలు తిరస్కరిస్తూ, ఒకచోటే కానిస్తూ కాలం గడిపేసేను.

ఐదారేళ్ళు ఆ అలవాటు, సిగరట్టు జమిలిగా స్వారీ చేసేయి, నా మీద. ఒక రోజు ఇల్లాలు నిలదీసింది, “ఏం చేస్తున్నారు, ఇది బాగుందా, పిల్లలు పెరుగుతున్నారు, ఆలోచించుకోనక్కరలేదా? పిల్లలు మిమ్మల్ని చూసి నేర్చుకోరా? మీరే అందరికి చెబుతారు కదా! శకునం చెప్పే బల్లి కుడితిలో పడ్డట్టు లేదా మీ పరిస్థితి, నేను ఉన్న సంగతి చెప్పా, ఈ అలవాట్లు మంచివా? మీ ఇష్టం ఎలా ఉంటే అలా చెయ్యండి” అంది.( ఇది చాలా మంది ఇల్లాళ్ళ ఆలోచనే )”మరొక మాట మీరు ఇంటిదగ్గరుంటే సిగరెట్టు కాల్చరు, ఎన్నిరోజులు ఇంటి దగ్గరున్నా, బయటికెళితే కాలుస్తారు, ఇదేమి వింత కదా, ఇంటి దగ్గరే ఉన్నాననుకుని మానెయ్యచ్చు కదా” లా పాయింటు లాగింది. “మానేయాలని అనుకోవచ్చుగానీ…” సాగదీస్తే “సింగినాదం ఊరికే సాకు చెబుతారు” అంది, కరణేషు మంత్రి కదండీ 🙂 నిజంగా కూడా నా తల్లిగాని, ఇల్లాలు కాని, పిల్లలు కాని నేను సిగరెట్టు కాలుస్తుండగా చూడలేదు, ఎప్పుడూ, ఇదీ ఒక విచిత్రమే, మనసు చేసే చిత్రమే.

కొద్దిగా కదలిక వచ్చింది,నాలో, అది పూర్తి అవడానికి మరొక అవాంతరం సాయపడింది. ఒక మిత్రుడు చనువు తీసుకుని ఒక విషయం పీక మీదికి తీసుకొచ్చాడు, అప్పుడు కళ్ళు తెరుచుకున్నాయి, గీతా సారం అర్ధమయ్యింది, పెద్ద అలవాటు, మందు అలవాటు వదిలిపోయింది, మొదటిది నిలిచిపోయింది :).జీవితంలో ఎదురు దెబ్బ తగిలింది, నెమ్మదిగా కోలుకున్నా. అప్పుడు మూడు పెట్టెలు కాల్చడం నుంచి ,ఈ సిగరట్టు అలవాటు కనీస స్థాయికి అనగా రోజుకి ఐదు సిగరట్లు కాల్చే స్థాయికి పడిపోయింది. ఇలా నడుస్తుండగా కాలం కదలిపోయి నువ్వు బయటికెళ్ళిపోవచ్చన్నప్పుడు కూడా సిగరట్టు వదల లేదు, కాని బాగా తగ్గిపోయింది. రోజుకి అరపెట్టి కాల్చేవాడిని. రిటయిర్ అయిన తరవాత ఒక మిత్రుడు పిలిచి వ్యాపారం చేదామన్నాడు,చేసేం, లాభాలూ వచ్చాయి. అప్పుడు కూడా ఐదు సిగరట్ల తోనే సరిపెట్టేను.

ఒక రోజొక చిత్రం జరిగింది. అక్కడ ఉన్న ఒక తోటి వారితో మాట్లాడుతుండగా” బాబాయ్! ఏం మందు కొట్టేవు, అంత ఘాటు వాసనొస్తోంది” అన్నాడు. “లేదబ్బాయ్! మందు మానేసి చాలా ఏళ్ళయయింది, ఇప్పుడు మందు కొట్టటమేంటి, సిగరట్టు కాల్చాను” అన్నా. “ఏం బ్రాండు బాబాయ్ అంతలా ఉంది” అన్నాడు. “నేను మామూలుగా కాల్చేదే గోల్డ్ ఫ్లేక్ ఫిల్టర్” అన్నా. ఈ సంభాషణ తరవాత నాలో ఒక రకమైన భావన బయలుదేరింది. మనం చేస్తున్న పని బాగో లేదని అంటున్నారు, పదిమంది వద్దన్న పని చెయ్యడం మంచిదా? దానికి తోడు ఇది ఆరోగ్యాన్ని కూడా ఇబ్బంది పెడుతుంది కదా అనుకుని ఎవరికీ చెప్పకుండా నా మటుకు నేను నిర్ణయం తీసుకుని, మానేశాను. దగ్గరగా ఏభయి సంవత్సరాల అలవాటుకు స్వస్తి చెప్పేను, ఇదివరకే చెయ్యచ్చుగా అనచ్చు, సమయం కలసిరావాలి, మనసుకు పట్టాలి. చాలా కాలం ఎవరూ గుర్తించనూ లేదు. ఇల్లాలు గుర్తించింది, కాని మాటాడలేదు, ఇటువంటి ప్రతిజ్ఞలు చాలా సార్లయ్యాయి కనక. కాని అభినందన చూపులోనే చెప్పేది, మనసెరిగిన నెలత అభినందన మంచి నిషా ఇచ్చింది, వాటికంటే. ఆ గుర్తింపు చాలనిపించింది. 🙂 ఒక సారి ఒక రాత్రి మేలుకుని ఉండాల్సి వచ్చింది. అప్పుడు ఆ స్నేహితుడే తన కోసం సిగరెట్లకి పంపుతూ “నీకూ కావాలా బాబాయ్” అన్నాడు. అప్పుడు చెప్పేను, “సిగరట్లు మానేసేను, ఒక సంవత్సరమయిందని,” ఒక్క సారిగా అందరూ ఆశ్చర్య పోయారు. “నువ్వనబట్టే మానేశాన”న్నా. “నువు మానేశావుగాని నన్నొదలలేదు,” అన్నాడు. అంతే మళ్ళీ సిగరెట్టు ముట్టలేదు. దగ్గరగా ఎనిమిదేళ్ళు పై మాట, మానేసి. ఇది దుర్గుణం, మానేస్తే ఏమీ కాదు, మనసు ను నిగ్రహించుకుంటే సాధించలేనిది లేదని నా మటుకు నేను నిరూపించుకున్నా.

శ్రీ శర్మ విరచిత సిగరట్టు పురాణే ద్వితీయాధ్యాయః సంపూర్ణం.

ఫలశృతి:- ఈ అలవాట్లున్న వారు ఇది చదివిన, ఆచరించిన ఇష్టసఖీ పొందు, పొగడ్త దక్కునని, అది ఈ అలవాటులిచ్చే కిక్ కంటే, ఎక్కువ కిక్ ఇస్తుందనీ అనుభవపూర్వక ఉవాచ.
స్వస్తి

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-సిగరెట్టు పురాణం.

Posted on నవంబర్ 30, 2012
7
సిగరెట్టు పురాణం.

సూతోవాచ:-సూతుడు నైమిశారణ్యంలో….అని మన పురాణ కధలు మొదలవుతాయి. అలాగ నా సిగరట్టు పురాణం మొదలయిన రోజును స్మరించుకుంటా. ఏభయి నాలుగేళ్ళ మాట, ఆ రోజు ఎస్.ఎస్.ఎల్.సి పరీక్షా ఫలితాలొచ్చేరోజు. ఇప్పటిలాగా సెల్ ఫోన్ లో ఫలితం చెప్పే రోజులు కావు, కనీసం పేపరు వచ్చే ఊరూ కాదు. ఆ రోజుల్లో విశాలాంధ్ర పత్రిక ఒకటే ఇలా ఫలితాలు ముందుగా ప్రకటించి పేపరు రూపాయికి అమ్మేది. మరెవరూ వేసేవారు కాదు. అసలున్న పత్రికలెన్ని, అయ్యా ముగ్గురు తొమ్మండుగురని, తెనుగులో, ఆంధ్ర ప్రభ, ఆంధ్ర పత్రిక, విశాలాంధ్ర ఇంతే. సంగతి పక్కదారి పట్టేసినట్లుంది కదూ! , సిగరెట్లనుంచి :). గోదావరి గట్టు మా ఊరి సెంటరు, మిరప పంట బాగా పండి, ఆ రోజుల్లో శ్రీ లంకకి ఎగుమతి చేయడానికి రెట్టింపు పై ధరతో అమ్మకాలుంటే, లాభాలొస్తే, మా ఊళ్ళో, ఆ రోజుల్లో సైకిళ్ళు కొన్నారు, కొత్తగా. కొత్త సైకిల్ మీద తిరగడమొక ఆనందం, ఆ రోజుల్లో, అందులోనూ గ్రీన్ హంబర్ సైకిల్ మీద, అప్పటికి సైకిళ్ళూ లేవు మా ఊళ్ళో ఎక్కువగా. బలే అందంగా ఉండేది సైకిలు, అలాగే నడిచేది. ఏ రోజు ఫలితాలొస్తాయో తెలీదు, ఈ వేళొస్తాయి, రేపొస్తాయని చెప్పుకోడమే. ఒక రోజు ఈ వేళ ఫలితాలొస్తాయని, రూఢిగా చెప్పుకోడంతో గట్టు మీద కాశాం. ఈ సైకిల్ పిచ్చాడెవరేనా తాళ్ళపూడి వెళ్ళకపోతాడా? వెళితే పేపర్ తేకపోతాడా అని ఆశ.

నాకయితే భయం లేదు, పాస్ అవుతానని నమ్మకమే, కాని మాకు సీనియర్, రెండు డింకీలు కొట్టి మాతో కలిసిన స్నేహితునిదే అనుమానం. నేను చెప్పేను, నువ్వూ పాస్ అవుతావురా అని, అబ్బే వాడికి నమ్మకం లేదు, నా మాట మీద, నా పేపర్లో చూసి రాసుకున్నా . వాడికి ఈ సిగరెట్లు కాల్చే అలవాటుంది, ఆ రోజు వాడు కాలుస్తూ, నన్నూ కాల్చమని ప్రోద్బలం చేసేడు. వద్దన్నా, ఒకటే, ఫరవాలేదు, ఒక్క దానికి అలవాటయిపోదని బలవంతంగా, ఒక్కటంటే ఒక్కటి అంటింపచేసేడు, సూతోవాచా అని. అది మొదలండి, ఆ వేళ ఫలితాలొచ్చాయి, ముందు వాడి నెంబర్ చూసి పాస్ అయ్యాడంటే అప్పుడు నా నెంబర్ చూసుకున్నా, నాకేం అనుమానం లేదుగా : ) ఈ ఆనందంలో మరొకటి ముట్టించి, ముట్టింప చేశాడీ నిషిద్ధ గురువు. ఇంకక్కడి నుంచి అలవాటు మొదలండీ!,మొదటి సారి ఉక్కిరిబిక్కిరయి కళ్ళనీళ్ళొచ్చి, నానా హైరానా పడ్డా, ఎప్పుడూ ఇక కాల్చకూడదనుకుంటూ, నోట్లో పిప్పర్మెంటు బిళ్ళ వేసుకుని చప్పరిస్తూ.

బర్కిలీ సిగరెట్లు కాల్చడం, ఆ రోజులలో బేడ, ఆ పెట్టి సిగరెట్ల ఖరీదు. పెట్టి సిగరట్లు కొంటే దాచేదెలా? ఎవరేనా చూస్తే? అందుకు కొట్టువాడి దగ్గర రెండు, మూడు సిగరట్లు తీసుకోడం, ఒక సారి. పది అయిన తరవాత, డబ్బులివ్వడం, సిగరట్ల కాతా కుదిరిపోయింది 🙂 కొట్టు దగ్గర సిగరట్టు అంటించుకుని కాలుస్తూ, కొండొకచో ఎవరేనా ఎదురుపడితే సిగరట్టు అరచేతిలో దాచేసి పెద్ద పనున్నట్లు గోదారి లంకలో కి పోయి అక్కడ ఊదేసి రావడం. ఆలా అది పెరుగుతూ వచ్చింది, ధరా, దాంతో పాటు నా కాల్చడమూ. ఎక్కువగా కాల్చిన రోజులలో మూడు పెట్టిల సిగరెట్లు తగలేసేవాడిని, రోజుకి. బర్కిలీ తప్పించి మరొకటి కాల్చ బుద్ది అయ్యేదికాదు. ఇంకా ఆ రోజులలో ఉన్న సిగరట్ల పేర్లు, డెక్కన్,చార్మినార్, ఇది మా ప్రాంతంలో దొరికేది కాదు. పని వాళ్ళు,టీ డెక్కన్ సిగరట్టు ఉంటే చాలనుకునే రోజులు.సిజర్స్,కాప్ స్టైన్, గోల్డ్ ఫ్లేక్ ఇవే ఆరోజులలో ఆ పల్లెలో దొరికే సిగరట్లు. ఆ తరవాత కూడా నాకు మరే కొత్తవీ కనపడాలేదు :)నేను ప్రయత్నించా లేదు. విదేశీ సిగరట్లని, మార్ల్ బరో చుట్టలని చాలా సార్లు కాల్చడానికి ప్రయత్నం చేసేనుకాని, దేశీయాభిమానం అడ్డొచ్చి 🙂 వాటిని తగలబెట్ట లేదు. ఎంటోగాని అవి బాగానూ ఉండేవి కావు, రుచిగా. సిగరట్టుకి రుచేంటీ అనద్దు, కాల్చినవారికి కాని తెలీదు, ఆ అనుభవం :). పొగ వాసన బట్టి కాల్చే సిగరట్టు ఏదో చెప్పగలిగినంత ప్రజ్ఞ వచ్చేసింది, ఇందులో పి.హెచ్.డి ఉంది నాకు. 🙂 సిగరట్టు కాల్చిన ప్రతిసారి నోరు శుభ్రం చేసుకోడం, వాసన రాకుండా పిప్పరమెంటు బిళ్ళలు చప్పరించడం,కొత్తలవాటు.

కన్నమ్మకి తెలిసింది సిగరట్లు అలవాటయ్యాయని. ఒక సారి చెప్పింది చెడు అలవాటు చేసుకోకూ అని. అలాగేనమ్మా అన్నా, అక్కడినుంచి వెళ్ళిపోయాగా, అమ్మ మాట మరిచిపోయా!. పెంచుకున్నమ్మకి తెలిసిపోయింది, సిగరట్లు కాలుస్తున్నానని, కాని ఎప్పుడూ నన్ను అడగలేదు, కారణం, నేనంటే పిచ్చి ప్రేమ, నాకే తెలుసుననీ, మానేస్తాననీ నమ్మకం. విచిత్రం ఏమంటే తరవాత కాలంలో అమ్మ సిగరట్టు పెట్టి చూసేది కాని, నేను సిగరట్టు కాలుస్తుండగా ఎప్పుడు చూడలేదు. అమ్మ ఎదురుగా ఎప్పుడూ కాల్చలేదు. ఆ తరవాత నా జీవితం లో ప్రవేసించిన నా బంగారం, అదేనండీ నా ఇల్లాలు, కొత్తలో గునిసేది కాని తరవాత, తరవాత మానేసింది. ఇంటి కొచ్చేటప్పటికి నోరు శుభ్రం చేసుకురావడం కావచ్చేమో, లేదా చెప్పిన కొద్దీ ఎదురు తిరుగుతాడు,ఎందుకు చెప్పడం, ఊరుకుంటే మానేస్తాడేమో ననే ఆశ కావచ్చు. ఇలా నా సిగరట్ల కత్తికి జీవితంలో ఎదురు లేకపోయింది.

సిగరెట్లు ఎందుకు మానేశారు, ఎలామానేశారని Snkr గారు ప్రశ్నిస్తే జవాబుగా టపా రాస్తానన్నా. అదే ఈ టపా. సిగరెట్లు ఎలా మానేసేనో చెప్పేముందు ఎలా మొదలెట్టేనో చెప్పుకోవాలి కదా. 🙂

శ్రీ శర్మ విరచిత సిగరట్టు పురాణే ప్రధమోధ్యాయః సమాప్తః