శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-అంతకి ఇంతయితే ఇంతకి ఎంతవుతుంది.

Posted on నవంబర్ 24, 2012
10
అంతకి ఇంతయితే ఇంతకి ఎంతవుతుంది.

       అనగనగా ఒక రాజ్యం, “ఏంటి కధ చెబుతున్నారా? కబుర్లొదిలేసి కధల్లోకి దిగేరా” అన్నాడు, మా సత్తిబాబు. “కాదోయ్! కబుర్లలో కధలు కూడా భాగమేకదా అని.” “మీరు దేన్నయినా సమర్ధించెయ్య గలర”న్నాడు. “తప్పుని ఎప్పుడూ సమర్ధించలేము, ఒక వేళ సమర్ధించడానికి ప్రయత్నం చేసినా అది కొద్ది కాలమే తప్పించి, ఎప్పటికీ నిత్యం కాదు, సత్యమూ కాదు కదా, అది ధర్మం కూడా కాదు” అన్నా. “ధర్మం అంటే ఏమండి” అన్నాడు, “నిఘంటువు ఏం చెబుతోందంటే, పుణ్యము,న్యాయము, సామ్యము,స్వభావము,ఆచారము,అహింస,వేదోక్తవిధి,ఉపనిషత్తు,యజ్ఞము,విధి,” అన్నా. “అమ్మబాబోయ్! ఒక మాటకి ఇన్ని అర్ధాలా” అన్నాడు. “అవును మనం అర్ధాలు,పుణ్యం, న్యాయం గురించి చెప్పుకుందాం.”

పరోపకార పుణ్యాయ పాపాయ పర పీడనం,అన్నారు పెద్దలు. పరులకు ఉపకారం చేయడం పుణ్యం, పరులను శారీరకంగా కాని, మానసికంగా కాని హింసించడం పాపం అన్నారు. ఇది పుణ్య పాపాలకి చెప్పిన నిర్వచనం.

ఒరులేవి యొనరించిన
నరవరయప్రియంబు తనమనంబునకగుదా
నొరులకు యవి సేయకునికి
పరాయణము పరమధర్మపధములకెల్లన్…..భారతం.

ఇది న్యాయానికి చెప్పిన నిర్వచనం. ఇదివరలో చాలా సార్లు చెప్పుకున్నాం ఈ పద్యం అర్ధం, మళ్ళీ చెప్పుకుందాం, రోజూ తినే అన్నం మళ్ళీ మళ్ళీ తినటంలా. ఇతరులు ఏమిచేస్తే నీ మనసుకి బాగుండదో అవి నీవు ఇతరులకు చేయకుండా ఉండటమే ధర్మం అంది భారతం,అదే న్యాయం.

అన్నిదానములకన్న అన్నదానమె మిన్న
కన్న తల్లికంటె ఘనములేదు
ఎన్న గురునికన్న నెక్కుడు లేదయా
విశ్వదాభిరామ వినుర వేమ………..అన్నాడు వేమన తాత దానం గురించి, ఇది దానం గురించిన నిర్వచనం,అన్నా

ఇందాక కధ చెబుతానన్నారు, ఇప్పుడు మరేదో చెబుతున్నారు, మీకీ మధ్య జ్ఞాపకం తగ్గి ఏదో చెప్పేస్తున్నారు, అన్నాడు. కధే చెబుతున్నా విను, మీరూ అవధరించండి.

ఒక మహారాజు, రోజూ తోటకూర దానం చేస్తున్నాడు,వేల ఎకరాలలో తోట కూర పండించి పంచిపెడుతున్నాడు, స్వయంగా. స్వయంగా తోటకూర కట్ట చేతికిస్తూ, అంతకి ఇంతయితే ఇంతకి ఎంతవుతుంది అని ప్రశ్న వేసేవాడు. ఎవరూ సమాధానం చెప్పేవారు కాదు. ఇలా సంవత్సరాలు గడిచిపోయాయి. ఎవరూ సమాధానం చెప్పక పోయేటప్పటికి రాజు దిగులుపడ్డాడు. రాజ కార్యాలలో కూడా ఆసక్తి తగ్గింది, కాని ఈ తోటకూర దానం మాత్రం మానలేదు. రాజు అదృష్టం కొద్దీ ఒక బ్రాహ్మడు వచ్చాడు. అతనికీ తోటకూర కట్టిస్తూ ప్రశ్న వేశాడు. దానికాయన, రాజా నీకు ఈ విషయం మీద సమాధానం చెబుతానన్నాడు.

రాజుకి సంబరమయిపోయింది. ఆ రోజు కార్యక్రమం అయిపోయిన తరవాత, సభలో బ్రాహ్మణుని ప్రవేశపెడితే, సమాధానం చెప్పేడు, ఇలా. రాజా అంతకు ఇంతయితే, ఇంతకు ఇంతే అన్నాడు. దానికి రాజు నిరుత్సాహ పడ్డాడు. అదెలా చెప్పగలిగేరని ప్రశ్నించాడు. దానికి బ్రాహ్మణుడు ఇలా చెప్పేడు. రాజా నీవు పూర్వ జన్మలో ఒక పేద బ్రాహ్మణుడివిగా పుట్టేవు. నీకు ఆ జన్మలో, కొద్దిగా పెరడున్న ఇల్లు ఉండేది, యాయవారంతో బతికేవాడివి, ఉన్న పెరడులో తోటకూర సాగుచేసి అడిగినవారికి అడగనివారికి కూడా దానం చేసేవాడివి. ఆ పుణ్యం మూలంగా నువ్వీ జన్మలో మహారాజుగా పుట్టేవు. నీకు పూర్వజన్మ జ్ఞానం ఉండిపోవటం చేత, ఈ జన్మలో కూడా తోటకూర దానం చేయడం మొదలు పెట్టేవు, అప్పుడు తోటకూర దానంచేస్తే రాజునయిపుట్టేనుకదా! ఇప్పుడు కూడా తోటకూర దానంచేస్తే ఇంతకంతే మంచి జన్మ లభిస్తుందనుకున్నావు. నిజమేనా చెప్పమన్నాడు. అందుకు రాజు ఆశ్చర్యపోయి, అప్పుడు తోటకూర దానం చేస్తే రాజునయిపుట్టేను కదా, మరి ఈ జన్మలో ఇతోధికంగా తోటకూర దానం చేస్తే ఇంత కంటే మంచి జన్మ ఎందుకు రాదనుకుని తోటకూర దానం మొదలెట్టేను అన్నాడు. రాజా అప్పుడు నీవొక యాయవారం బ్రాహ్మడివి, నీతాహతుకు తగిన దానం చేసేవు, మంచి మనసుతో మరొకరికి సాయపడాలనుకున్నావు తప్పించి గొప్ప జన్మ రావాలని కోరుకోలేదు. కాని ఈ జన్మలో మహారాజువై ఉండి నీ తాహతుకు తగిన దానాలు చేసి ప్రజల మంచి చెడ్డలు చూడలేదు, ఇంతకంటె మంచి జన్మ కావాలని కోరికతో దానం చేస్తున్నావు, అందుచేత ఇంతకి ఇంతే అని జవాబు చెప్పేడు. దానికి రాజు ఆశ్చర్యపోయి, ఆయన కాళ్ళు పట్టుకుని స్వామీ! నాకు తరుణోపాయం చెప్పమన్నాడు.

రాజా! ఇప్పటికైనా మించిపోయింది లేదు, నీవు నీ తాహతుకు తగిన దానం చెయ్యి. అన్ని దానాలకంటే ఆన్నదానం మంచిదే, అది ఒక పూటతో సరిపోతుంది, తృప్తినీ ఇస్తుంది, కాని రాజుగా నీవు ప్రజలు వారిమటుకు వారు సంపాదించుకునే ఏర్పాటు చూడాలి, అందుకు విద్యాదానం చేయాలి, ప్రజలకు సత్వర వైద్య సదుపాయం, సత్వర న్యాయం అందేలా చూడు. అదే నీవు చేయగల దానం, చేయవలసిన దానం అని చెప్పేడు. రాజు అప్పటినుంచి తోటకూర దానం మానేసి ప్రజల్ని బాగా పరిపాలించాడు.

పై కధని బట్టి మనకు తెలిసేది, తాహతుకు తగిన దానం చేయకపోవడం తప్పు, తాహతుకు మించిన దానం చేయడమూ తప్పే. ప్రాణం నిలబెట్టడానికి అన్నదానం అవసరమే కాని విద్యాదానం గొప్పది. తద్వారా మనుష్యులు వారి ఆత్మాభిమానాన్ని కోల్పోని పౌరులవుతారు, అప్పుడు వారు వారి కుటుంబానికి సమాజానికి ఉపయోగపడతారు. అప్రస్తుతమైనా ఇక్కడొక సంగతి. మా చుట్టు పక్కల ఉన్న ఒక పల్లెలో ఒక రైతు రోజూ అరుగు మీద కూరలు పోస్తాడు,తన పొలంలో పండించినవి. ఆ ఊరిలో కావలసిన వారు పట్టుకు వెళతారు. కేజీ వంద అమ్ముతున్న రోజులలో కూడా అతను ఈ పని చేస్తున్నాడట, వివరాలు తెలియవు, తెలిస్తే ఒక టపా రాసేస్తా. 🙂

ప్రకటనలు

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-ఎవరు వృద్ధులు?

మకర సంక్రాంతి శుభకామనలు

Posted on జనవరి 29, 2015

ఎవరు వృద్ధులు?

చిత్రగ్రీవుడు అనే పావురాల రాజు, ఒక రోజు తన పరివారంతో ఆహారం కోసం బయలుదేరాడు. ఒక అడవి మీదుగా వెళుతుండగా ఒక చోట నూకలు కనిపించాయి. కిందకివాలి నూకలు తిందామనే మాట పుట్టింది ఒకరినుంచి. అలాగే అన్నారు మరికొందరూ అంతలో ఒక వృద్ధుడు ఇది అడవి, ఇక్కడ మానవ సంచారం తక్కువ కనక నూకలు ఉండేందుకు కారణం కనపడదు, కనక దిగవద్దు, ప్రమాదం పొంచి ఉండచ్చు, అనుమానించ తగినదే, అని హెచ్చరిస్తాడు. దీనికి ఒక యువకుడు, ఇలా చెప్పేవన్నీ అనుమానం కబుర్లు, నిరుత్సాహాన్ని కల్పించేవి. ఎదురుగా ఆహారం కనపడుతోంటే మీనమేషాలు లెక్కిస్తూ, ఇది అడవి, ఇది గ్రామం అని ఆలోచించడం తెలివి తక్కువ అని ప్రతివాదం చేస్తాడు. అప్పుడు మరొకరు పెద్దల మాట వినడం మంచిది కదా అంటే ఎవరు వృద్ధులు? ఏండ్లు మీరినవాడా వృద్ధుడు, జ్ఞానం కలిగినవాడే వృద్ధుడని ప్రతివాదం చేసి, మొత్తానికి నూకలకోసం కిందికి దిగుతాయి.

దిగిన వెంటనే నూకలమాట దేవుడెరుగుకాని వల మీద పడి అందులో చిక్కుకుపోయారు. సమస్యలో చిక్కుకున్నారు,ప్రాణాల మీదకే వచ్చింది. ఏం చెయ్యాలనే మాట ముందుకొచ్చింది. వృద్ధుడు సమయం దొరికింది కదా అని పాత విషయం ప్రస్తావించలేదు. పాలుపోని పరిస్థితులలో మరలా వృద్ధుణ్ణే సలహా కోరితే అందరం ఒక్క సారిగా ఎగిరి వలనే ఎత్తుకుపోదామని చెబితే అందరూ కలసి ఒక్క సారి ఎగిరి వలను ఎత్తుకుపోయారు. ఇది చూచిన వేటగాడు నిర్ఘాంతపోయాడు. ఎగిరిన తర్వాత ఏం చెయ్యాలంటే, రాజు తన స్నేహితుడైన ఎలక దగ్గర దిగాలని చెబితే అక్కడకు చేరతారు. మిత్రుణ్ణి బంధనాల్లో చూచిన ఎలుకరాజు వగచి అతని బంధనాలు కొరకడానికి సిద్ధమైతే కపోత రాజు ముందుగా తన పరివారాన్ని బంధాలనుంచి తప్పించి ఆ తరవాత తనను రక్షించమంటాడు. దానికి ఎలక రాజు నువ్వు స్నేహితుడవు కనక నీ బంధనాలు కొరుకుతా తప్పించి మిగిలినవారి సంగతి తరవాత ఆలోచిస్తానంటాడు. దానికి కపోత
రాజు ఒప్పుకోక పోతే ఎలుకరాజు అతని సత్యనిష్టకి మెచ్చుకుని,తన పరివారం పట్ల అతనికున్న ప్రేమను కొనియాడి, తన పరివారంతో అందరిని బంధ విముక్తుల్ని చేస్తాడు. ఇది స్థూలంగా మిత్రలాభం లోని కథ, నా స్వంతం మాత్రం కాదు. పొరపాటుగా కొన్ని కల్పించానేమో కూడా , తప్పులు మన్నిమచండి. ఇక ఈ కథని విశ్లేషిస్తే

1.ఏంత రాజయినా పని చేయాల్సిందే. అంటే ఎంత ఆఫీస్ కి బాస్ అయినా తనపని తను చెయ్యాలి, మరొకరి మీద రుద్దెయ్యకూడాదు.

2. ఒక పని చేద్దామనుకున్నపుడు దాని మంచి చెడ్డలు వృద్ధులు సకారణంగా చెప్పినపుడు వినాలి. యువత ఎదిరించడానికే ఎదిరింపులా ఉంటే నష్టపోతారని చెప్పడం.

3.వృద్ధులు ఆపదలో చిక్కుకున్నపుడు ఆలోచన చేసి ఈ కథలో వృద్ధుడు చేసినట్లు అపాయం లేని ఉపాయం చెప్పి ఆదుకోవాలి కాని పాత విషయాలను తవ్విపోయడం మూలంగా నష్టమే ఉంటుందనేది సూచన.

4. ఆపదలో చిక్కుకున్నపుడు చర్చలు కాదని, చెప్పిన పని చేయడమే లక్ష్యంగా ఉండాలని అందరికి సూచన,ప్రత్యేకంగా యువతకి సూచన.. ఇక్కడ ఐకమత్యంతో ఒక్క సారిగా ఎగిరి వలనే ఎత్తుకుపోయే ఆలోచన బ్రహ్మాండమైనదే కదా! యువతే బలం, అలాగే ఐకమత్యమే బలం అని గుర్తించాలి.

5.ఆపద నుంచి గట్టెక్కిన తరవాత బంధనాలు ఛేదించుకోడానికి తగిన వారిని ఎన్నుకోవడం లో కపోతరాజు చూపిన ముందు ఆలోచన మెచ్చదగినదే, రాజయినవాడి ఆలోచన అలా ఉండాలి.

6.కపోతరాజు బంధనాలు మొదటగా తప్పిస్తానన్నపుడు ముందుగా తన పరివారాన్ని బంధముక్తుల్ని చేయమనడం రాజు చేయాల్సిన పని అని చెప్పడమే. ఎలుకరాజు అలా చెప్పడం కూడా కపోత రాజు యొక్క గుణాన్ని పరికించడమే, అతని గొప్పనూ ప్రకటించడమే.

7.కథలో యువకుడు ఎవరు వృద్ధులు? ఏండ్లు మీరినవారా వృద్ధులు? అని ప్రశ్నిస్తాడు. సమాధానం తెలుసుకోవలసిన ప్రశ్న ఇది. జ్ఞాన వృద్దులు, వయోవృద్దులు, తపో వృద్ధులని వృద్ధులు మూడు రకాలు. ఇందులో వయో వృద్ధులు ఎక్కువగానూ, జ్ఞానవృద్దులు తక్కువగానూ, తపోవృద్ధులు అరుదుగానూ కనపడతారు.

వయోవృద్ధులు తమ అనుభవాలని కథలుగా చెబుతారు, హెచ్చరికలూ ఇస్తారు, కాని మనమే వినేలా ఉండం, సొల్లు కబుర్లు చెబుతున్నారని ఈసడిస్తాం కూడా. వారుపోయిన తరవాత చేతులు కాలిన తరవాత ఆకులు పట్టుకున్నట్టు అయ్యో! ఈ సమయంలో ముసలాయనుండి ఉంటే మంచి సలహా చెప్పేవాడు కదూ అనిపిస్తుంది.

జ్ఞానవృద్ధులు కొద్దిమందే ఉంటారు.సాధారణంగా మనం అడిగితే కాని ఏదీ చెప్పరు. కొంతమంది చెప్పడానికి సాహసించినా వినేలా లేదు లోకం, వీరికి వయసుతో సంబంధం లేదు, ఇది వీరికి పెద్ద ఇబ్బంది, ఇతరులు గుర్తించలేకపోవడానికి కారణం. వీరిని గుర్తిస్తే నిజంగా అద్భుతాలు సాధించవచ్చు, కాని గుర్తించలేము.

ఇహపోతే తపోవృద్ధులు అరుదుగాఉంటారు. వీరిని గుర్తించడం చాలా కష్టం, వీరికీ వయసుతో సంబంధంలేదు. వీరిని గుర్తించి అనుసరించగలిగితే అదో బ్రహ్మానందం. వీరికి ప్రచారాలు గిట్టవు కనక గుర్తింపూ ఉండదు.

అందుచేత ముందుగా వయో వృద్ధుల అనుభవాలను తెలుసుకునే ప్రయత్నం చేస్తే, చరిత్ర చదువుకుంటే యువ సుఖపడుతుంది. ప్రతి విషయానికి వాదనకు దిగితే, కయ్యానికి దిగితే జీవితం కుక్కలు చింపిన విస్తరేనన్నది యువత గుర్తించాలి.

కథ చిన్నదే కాని ఎన్ని విషయాలు దాగున్నాయో చూడండి.

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-త్రికరణ శుద్ధి లోపం అనే ఆత్మ వంచన

Posted on నవంబర్ 10, 2012
8
త్రికరణ శుద్ధి లోపం అనే ఆత్మ వంచన

త్రికరణాలంటే? మనోవాక్కాయ కర్మలు, వీటినే త్రికరణాలంటాం. మనసుతో ఆలోచించేది, నోటితో చెప్పేది, చేసే పని మూడూ ఏకోన్ముఖంగా ఉన్నపుడు మాత్రమే ఏదయినా పని చేసిన దానికి సత్ఫలితం ఉంటుంది. ఒకటి చెబుతూ, మరొకటి చేస్తూ, మరొకటి ఆలో చించడమే త్రికరణ శుద్ధిలోపం, అదే అత్మ వంచన, దూరంగా ఉన్న కొండలు చూడటానికి నున్నగానే కనపడతాయి, పచ్చగా తివాసీలా ఉంటుంది, కాని అది నిజమా? కాదు, అలాగే మానవ మనస్తత్వం కూడా. నోరు మాట్లాడుతూ ఉంటుంది నొసలు వెక్కిరిస్తూ ఉంటుంది, ఇది సామెత కూడా.

సుబ్రహ్మణ్యస్వామి గుడికెళతాం, పాము కనపడితే చంపేదాకానిద్రపోం. గోవు అని పూజిస్తాం, పాలిచ్చినన్నాళ్ళూ ఉంచుకుని ముసలిదయితే కటికవానికి అమ్మేస్తాం, మేత దండగని. గురువని నమస్కారాలు చేస్తాం, వెనక ఎగతాళి చేస్తాం. బ్ర.శ్రీ. చాగంటి కోటేశ్వరరావుగారి ప్రసంగం విని జీవితం బుద్బుద ప్రాయం, దానం చేసి పుణ్యం మూట కట్టుకోవాలనుకుంటాం, బయట కొచ్చిన తరవాత అవసరంలో ఉన్న వాడికి రూపాయి విదల్చం, ఎంగిలి చేత్తో కాకిని కూడా తోలం, రెండు మెతుకులు రాలితే కాకి తింటుందేమో, మనకి తగ్గిపోతాయఏమోననే భయంతో, దాహం తీర్చడానికి మంచినీళ్ళు కూడా ఇవ్వం. వరకట్నం దురాచరమంటాం, లాంఛనాలు సరిపోతాయంటాం, ఆ ముసుగులో కట్నం కంటే ఎక్కువ గుంజుతాం. ఇప్పుడు ఎదురు కట్నాలిచ్చినా ఆడపిల్లలు దొరక్క ముదిరిపోయిన బెండకాయల్లా ఉన్నారులెండి. నీటిని దుర్వినియోగం చేయద్దంటాం, గెడ్డం గీసినంతసేపు, దంతధావనం చేసినంత సేపు కుళాయి లో నీళ్ళు పోతూనే ఉంటాయి, కట్టెయ్యం.

ఆవిడ పతియే ప్రత్యక్ష దైవం అంటుంది, మహిళా సంఘాలలో లెక్చర్లిస్తుంది, చప్పట్లు కొట్టించుకుంటుంది, ఇంటికొస్తే మొగుడు ముఖం కూడా చూడదు. అదేదో సినిమాలో అన్నపూర్ణ చిరు వాల్ పోస్టర్ మీద పడి విరహం ప్రదర్శించినట్లు ఉంటుంది ప్రవర్తన. మరొక మహానుభావుడు తల్లి తండ్రులే ఇలలో దైవాలంటాడు. రోజూ దేవాలయాల చుట్టూ తిరుగుతాడు, బాబాల చుట్టూ తిరుగుతాడు, దణ్ణాలు పెడతాడు, మొక్కులు కడతాడు, యాత్రలు చేస్తాడు, ఇంటి దగ్గర తల్లి తండ్రులు కాపలా దారుల కంటే హీనంగా బతుకుతూ ఉంటారు. మరొక అమ్మాయి బాగా కబుర్లు చెబుతుంది, అంతా అధునికతే చూడ్డానికి, కాని పెద్ద దైవ భక్తురాలు, పైకి చెప్పడం ఇప్పటికీ గురువూ నై, దేవుడూ నై, ఏం లేదనే అంటుంది, అదేమంటే స్నేహితురాళ్ళు ఏడిపిస్తారని భయం. ఆయనో సంఘ సంస్కర్త, ఆడపిల్ల పుట్టిందని భార్యని వదిలేశాడు. మాటాడితే స్త్రీ జనోద్ధరణ లెక్చర్లు మాత్రం దంచుతాడు. ఒక్కతే అమ్మాయి/అబ్బాయి విదేశాల్లో చదువుకొంటున్నారు, తాతా అమ్మమ్మా, ఏలా ఉన్నావన్న ప్రశ్నకి సమాధానం చెప్పరు, వారానికి ఒకసారి కూడా మాటాడరు, బిసీ, బిసీ ఊపిరి పీల్చుకోడానికి సమయం లేదంటారు, కాని ఫేస్ బుక్ లో బ్లాగుల్లో ట్విట్టర్ లో కబుర్లు చెప్పడానికి సమయం మాత్రం దొరుకుతుంది. ఏమంటే మెయిళ్ళు చూడలేదంటుంటారు.ఆయనో వీర సామ్యవాది, చేలో పని చేసిన వాడికి డబ్బులివ్వడు, కనబడడు, కనబడితే రేపురా అంటాడు, మర్నాడు మనిషి దొరకడు.

ప్రభుత్వాలు పొగపీల్చడం హానికరం అంటాయి, సిగరెట్ ఫేక్టరీలకి లైసెన్స్ లిస్తాయి. ప్రభుత్వాలది మరీ చిత్రం, తాగుడు మానిపించడానికి ఒక పధకం, తాగుడు నేర్పించడానికొక పధకం అమలులో ఉంటుంది. అలాగే పొగపీల్చడం హానికరమని ప్రకటనలిస్తారు, ఆ పక్కనే సిగరట్టు కంపెనీల ప్రకటనలుంటాయి, ప్రభుత్వం పొగాకు కు సంబంధించిన లైసెన్స్ లు ఇస్తూ ఉంటుంది.తెనుగు భాషాభివృద్ధికి సంఘాలేస్తారు, ప్రభుత్వం సామాన్యునితో ఇంగ్లీషులో ఉత్తర ప్రత్యుత్తరాలు చేస్తుంది. మేనిఫెస్టో లో ఫలానా పని చేస్తామన్నారు చెయ్యలేదేమంటే “చెప్పినయ్యన్నీ చేసేత్తారేటి?” అని ప్రశ్నిస్తున్నారు. ఠాగూర్ వి చౌకబారు రచనలని గిరీష్ కర్నాడ్ అన్నా, రాముడు మంచి భర్తకాదు, లక్ష్మణుడు చూస్తుండగా రావణుడు సీతనెత్తుకుపోయాడని రాం జెఠ్మలాని వాగినా, విదేశాలలో నల్లడబ్బు దాచుకున్న వారి ఏడు వందల పేర్లు కేజ్రివాల్ క్రేజీగా బయట పెట్టినా, ఏం లేదు అని పెదవి విరిచారే తప్పించి నీమీద కేస్ పెడతామని అల్లుడుగారిదగ్గరనుంచి, నేటి అంబానీ దాకా ఎవరూ అనలేదు, అనలేకపోయారు. చిత్రం. మాకక్కడ డబ్బులేదన్నారు, సరిపోయింది, ప్రభుత్వం వారూ మాట్లాడరు, మరీ చిత్రం, వారూ వారూ ఒకటే కదా. రాముడు మంచి భర్త కాదన్నవాడు రాముడి పేరెందుకుపెట్టుకున్నట్లో, తనకి తెలియదు తల్లితండ్రులు ఇంత బుద్ధిమంతుడవుతాడనుకోలేదు, ఆ పేరు పెట్టేరు, ఇప్పుడు రావణ జఠ్మలానీ అని మార్చుకోవచ్చుగా. మరొకరు రావణుడే దేవుడంటున్నారు, వెధవ పనులు పుట్టినప్పటినుంచి చేసిన వాడు దేవుడెలా అయ్యాడో…….ఏంటో అంతా ఆత్మవంచన.

ఇలా చెప్పేదొకటి చేసేదొకటిగా మనుషులు ఎందుకుంటున్నారో తెలియదు. మనోవాక్కాయ కర్మలకి పొంతన ఉండటం లేదు. ఎందుచేతా?……

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-మూఢ నమ్మకం.

Posted on నవంబర్ 8, 2012
21
మూఢ నమ్మకం.

నవంబర్ 20 ఉదయమే పూజ, టిఫిన్ తరవాత కంప్యూటర్ దగ్గర కూచున్నా, దగ్గరే ఉన్న ఫోన్ మోగింది, ఎత్తిమాట్లాడితే, “తాతా! ఎలావున్నావ”ంది మనవరాలు, “బాగున్నా! మీరంతా ఎలావున్నారం”టే, ఒక నిమిషం మాటాడలేదు, నోరు పెగల్చుకుని “తాతగారు ఉదయం కాలం చేసేర”ంది. ఉరుములేని పిడుగులాటి వార్త. ఒక్క సారిగా మెదడు మొద్దుబారి పని చెయ్యడం మానేసింది. “ఏమన్నావ”న్నా, మళ్ళీ చెప్పింది “ఉదయమే బాగోలేదంటే హస్పిటల్ కి తీసుకెళ్ళేరు మళ్ళీ, ఉదయం ఆరుకి తాతగారు….”అని భోరుమంది. ఏమనాలో ఎలా ఓదార్చాలో కూడా తెలియని స్థితిలో ఉన్నా,నేను. కొద్దిగా సద్దుకుని “భాధ పడకూడదు, ఇది సహజం, సృష్ఠి క్రమం” అని చెప్పేను. నామనసు మనసులో లేదు, ఇల్లాలి దగ్గరకెళ్ళి సంగతి చెప్పాను. ఆవిడ ఒక్క సారి నిర్ఘాంతపోయింది. ఇంతకీ వారెవరో చెప్పలేదు కదూ! వారు మా పెద్దమ్మాయి ( చెవిటి,మూగ అమ్మాయి )మామగారు, 91 సంవత్సరాల నిండు జీవితం గడిపి,70 సంవత్సరాల వైవాహిక జీవితం గడిపి, జీవితంలో ఎన్నో ఆటుపోట్లను ఎదుర్కొన్న ధీశాలి. నెమ్మదిగా ఆ భావోద్రేకం నుంచి బయటపడి, వెళ్ళడానికి తగు ఏర్పాట్లకోసం చూసి, టిక్కట్లు రిజర్వు చేయించుకోడానికి ప్రయత్నం చేస్తే, ఎక్కడా ఏ రయిలుకూ దొరక్కపోతే, పగలు వెళ్ళే జన్మభూమికి రిజర్వు చేయబోతే, అవి బేంకు దగ్గర పని చెయ్యక రెండు సార్లు డబ్బులు తీసుకోడం జరిగింది కాని, రిజర్వ్ కాలేదు. నిజానికి ఆయన వియ్యంకుడే కాని, బాంధవ్యం తోటి స్నేహం కలసి అది మరింత గట్టిపడిపోయింది. మా మొదటి కలయిక, ఒక వేసవిరోజు మిట్ట మధ్యాహ్నం, ఆక్షణం మొదలు మేము ఇద్దరం బంధువులమో, స్నేహితులమో, మాకే తెలియలేదు. ఆయన ఒక గురువు,స్నేహితుడు, బంధువు,మార్గదర్శి, మా పరిచయమైన మొదలు ఏరోజూ మేము భేదాభిప్రాయం వెలిబుచ్చుకునే సావకాశమే రాలేదు. ఎప్పుడేనా సమస్యవచ్చినా దానిని ఇద్దరం చర్చించుకుని పరిష్కారం కనుగొనేవాళ్ళం. అటువంటివారు లేరన్నమాట నన్ను నివ్వెరపాటుకు గురిచేసింది. మనిషిని ఇక్కడవున్నానుకాని మనసిక్కడలేదు. ఎంత తొందరగా వెళ్ళగలనా అక్కడికి అన్నదే నా అలోచన. అబ్బాయిని రిజర్వేషన్ కి వెళ్ళమని చెబుతుండగా ఒక స్నేహితుడు వస్తూ, “ఏంటి రిజర్వేషన్ అంటున్నారు, ప్రయాణమా” అన్నారు. సంగతి చెప్పేము, “మీరు వెళుతున్నారా” అన్నారు. “అవున”న్నా. “మీరెలా వెళతారు? మన సంప్రదాయం ప్రకారం వియ్యంకుడుపోతే సంవత్సరం పూర్తి అయ్యేదాకా, వియ్యంకుడు వెళ్ళకూడదు,వియ్యపురాలు పోతే వియ్యపురాలు కూడా సంవత్సరం దాకా వారింటికి వెళ్ళకూడదు కదా” అన్నారు. “ఎందుకు వెళ్ళకూడదన్నా, ఏదో వియ్యంకుడి జీడి,వియ్యపురాలి జీడి అంటారు, వెళితే, ఈ వెళ్ళినవారు కూడా గతిస్తారంటారు,” అన్నాడు. సందేహం వెలిబుచ్చారు, అప్పటికి రిజర్వేషన్ వాయిదా వేశాం, ఆయన తృప్తి కోసం. వారు వెళ్ళిన తరవాత మరల విషయం చర్చకు వచ్చింది. సంప్రదాయంగా వియ్యంకుడు పోతే, వియ్యంకుడు సంవత్సరంపాటు వెళ్ళనిమాట నిజమని నాకూ తెలుసు, కాని అది మూఢ నమ్మకమనుకుంటా. “ఏమయినా, ఈ విషయం మీద నీ అభిప్రాయం చెబితే అలాచేస్తాన”న్నా. అందుకు నా ఇల్లాలు, “గత ఏబది సంవత్సరాలుగా నా మనసు మీకు, మీ మనసు నాకు తెలుసు, నేనేమనుకుంటానో మీరే చెప్పండి” అంది. “బలే ధర్మ సంకటంలో పడేసేవని, ఐతే చెబుతున్నా విను,” అని మొదలెట్టా.

“ఇది నిజంగా మూఢ నమ్మకం. మనకు కావలసినవారు కష్టంలో ఉన్నపుడు, అదీ అమ్మాయిని ఇచ్చినచోట కాని, అమ్మాయిని తెచ్చుకున్న చోట కాని ఇటువంటి కష్టం కలిగితే, వెళ్ళి ఓదార్చి రావడం కనీస ధర్మం. అందుచేత వెళ్ళి వద్దాం” “ఇదీ నీమాట” అన్నా. “నా మనసులో మాట సరిగా చెప్పేరు, నిజంగా ఏమయినా అభ్యంతరం ఉంటే అది నాకుండాలి, నాకా భయం లేదు. అదీగాక 70 సంవత్సరాల వైవాహిక జీవితం గడిపి, 86 సంవత్సరాల వయసులో సహచరుణ్ణి కోల్పోయిన వదిన గారిని పలకరించి రావడం మన ధర్మం. అబ్బాయిని పిలిచి రిజర్వేషన్ చెయ్యమనండి ఇద్దరమూ వెళుతున్నాం” అంది. అదండి, అలా నవంబర్ రెండవతేదీని జన్మభూమి కి హైదరబాద్ వెళ్ళి, చిన్నమ్మాయిని చూసి, ఆరోజు రాత్రికి మనవరాళ్ళ కబుర్లతో కాలక్షేపం చేసి, మరురోజు వియ్యాలవారి కుటుంబాన్ని ఓదార్చి, మరునాడు బయలుదేరబోయి, నీలం తుఫానుకు చిక్కిపోయాం.