శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-ఎవరు వృద్ధులు?

మకర సంక్రాంతి శుభకామనలు

Posted on జనవరి 29, 2015

ఎవరు వృద్ధులు?

చిత్రగ్రీవుడు అనే పావురాల రాజు, ఒక రోజు తన పరివారంతో ఆహారం కోసం బయలుదేరాడు. ఒక అడవి మీదుగా వెళుతుండగా ఒక చోట నూకలు కనిపించాయి. కిందకివాలి నూకలు తిందామనే మాట పుట్టింది ఒకరినుంచి. అలాగే అన్నారు మరికొందరూ అంతలో ఒక వృద్ధుడు ఇది అడవి, ఇక్కడ మానవ సంచారం తక్కువ కనక నూకలు ఉండేందుకు కారణం కనపడదు, కనక దిగవద్దు, ప్రమాదం పొంచి ఉండచ్చు, అనుమానించ తగినదే, అని హెచ్చరిస్తాడు. దీనికి ఒక యువకుడు, ఇలా చెప్పేవన్నీ అనుమానం కబుర్లు, నిరుత్సాహాన్ని కల్పించేవి. ఎదురుగా ఆహారం కనపడుతోంటే మీనమేషాలు లెక్కిస్తూ, ఇది అడవి, ఇది గ్రామం అని ఆలోచించడం తెలివి తక్కువ అని ప్రతివాదం చేస్తాడు. అప్పుడు మరొకరు పెద్దల మాట వినడం మంచిది కదా అంటే ఎవరు వృద్ధులు? ఏండ్లు మీరినవాడా వృద్ధుడు, జ్ఞానం కలిగినవాడే వృద్ధుడని ప్రతివాదం చేసి, మొత్తానికి నూకలకోసం కిందికి దిగుతాయి.

దిగిన వెంటనే నూకలమాట దేవుడెరుగుకాని వల మీద పడి అందులో చిక్కుకుపోయారు. సమస్యలో చిక్కుకున్నారు,ప్రాణాల మీదకే వచ్చింది. ఏం చెయ్యాలనే మాట ముందుకొచ్చింది. వృద్ధుడు సమయం దొరికింది కదా అని పాత విషయం ప్రస్తావించలేదు. పాలుపోని పరిస్థితులలో మరలా వృద్ధుణ్ణే సలహా కోరితే అందరం ఒక్క సారిగా ఎగిరి వలనే ఎత్తుకుపోదామని చెబితే అందరూ కలసి ఒక్క సారి ఎగిరి వలను ఎత్తుకుపోయారు. ఇది చూచిన వేటగాడు నిర్ఘాంతపోయాడు. ఎగిరిన తర్వాత ఏం చెయ్యాలంటే, రాజు తన స్నేహితుడైన ఎలక దగ్గర దిగాలని చెబితే అక్కడకు చేరతారు. మిత్రుణ్ణి బంధనాల్లో చూచిన ఎలుకరాజు వగచి అతని బంధనాలు కొరకడానికి సిద్ధమైతే కపోత రాజు ముందుగా తన పరివారాన్ని బంధాలనుంచి తప్పించి ఆ తరవాత తనను రక్షించమంటాడు. దానికి ఎలక రాజు నువ్వు స్నేహితుడవు కనక నీ బంధనాలు కొరుకుతా తప్పించి మిగిలినవారి సంగతి తరవాత ఆలోచిస్తానంటాడు. దానికి కపోత
రాజు ఒప్పుకోక పోతే ఎలుకరాజు అతని సత్యనిష్టకి మెచ్చుకుని,తన పరివారం పట్ల అతనికున్న ప్రేమను కొనియాడి, తన పరివారంతో అందరిని బంధ విముక్తుల్ని చేస్తాడు. ఇది స్థూలంగా మిత్రలాభం లోని కథ, నా స్వంతం మాత్రం కాదు. పొరపాటుగా కొన్ని కల్పించానేమో కూడా , తప్పులు మన్నిమచండి. ఇక ఈ కథని విశ్లేషిస్తే

1.ఏంత రాజయినా పని చేయాల్సిందే. అంటే ఎంత ఆఫీస్ కి బాస్ అయినా తనపని తను చెయ్యాలి, మరొకరి మీద రుద్దెయ్యకూడాదు.

2. ఒక పని చేద్దామనుకున్నపుడు దాని మంచి చెడ్డలు వృద్ధులు సకారణంగా చెప్పినపుడు వినాలి. యువత ఎదిరించడానికే ఎదిరింపులా ఉంటే నష్టపోతారని చెప్పడం.

3.వృద్ధులు ఆపదలో చిక్కుకున్నపుడు ఆలోచన చేసి ఈ కథలో వృద్ధుడు చేసినట్లు అపాయం లేని ఉపాయం చెప్పి ఆదుకోవాలి కాని పాత విషయాలను తవ్విపోయడం మూలంగా నష్టమే ఉంటుందనేది సూచన.

4. ఆపదలో చిక్కుకున్నపుడు చర్చలు కాదని, చెప్పిన పని చేయడమే లక్ష్యంగా ఉండాలని అందరికి సూచన,ప్రత్యేకంగా యువతకి సూచన.. ఇక్కడ ఐకమత్యంతో ఒక్క సారిగా ఎగిరి వలనే ఎత్తుకుపోయే ఆలోచన బ్రహ్మాండమైనదే కదా! యువతే బలం, అలాగే ఐకమత్యమే బలం అని గుర్తించాలి.

5.ఆపద నుంచి గట్టెక్కిన తరవాత బంధనాలు ఛేదించుకోడానికి తగిన వారిని ఎన్నుకోవడం లో కపోతరాజు చూపిన ముందు ఆలోచన మెచ్చదగినదే, రాజయినవాడి ఆలోచన అలా ఉండాలి.

6.కపోతరాజు బంధనాలు మొదటగా తప్పిస్తానన్నపుడు ముందుగా తన పరివారాన్ని బంధముక్తుల్ని చేయమనడం రాజు చేయాల్సిన పని అని చెప్పడమే. ఎలుకరాజు అలా చెప్పడం కూడా కపోత రాజు యొక్క గుణాన్ని పరికించడమే, అతని గొప్పనూ ప్రకటించడమే.

7.కథలో యువకుడు ఎవరు వృద్ధులు? ఏండ్లు మీరినవారా వృద్ధులు? అని ప్రశ్నిస్తాడు. సమాధానం తెలుసుకోవలసిన ప్రశ్న ఇది. జ్ఞాన వృద్దులు, వయోవృద్దులు, తపో వృద్ధులని వృద్ధులు మూడు రకాలు. ఇందులో వయో వృద్ధులు ఎక్కువగానూ, జ్ఞానవృద్దులు తక్కువగానూ, తపోవృద్ధులు అరుదుగానూ కనపడతారు.

వయోవృద్ధులు తమ అనుభవాలని కథలుగా చెబుతారు, హెచ్చరికలూ ఇస్తారు, కాని మనమే వినేలా ఉండం, సొల్లు కబుర్లు చెబుతున్నారని ఈసడిస్తాం కూడా. వారుపోయిన తరవాత చేతులు కాలిన తరవాత ఆకులు పట్టుకున్నట్టు అయ్యో! ఈ సమయంలో ముసలాయనుండి ఉంటే మంచి సలహా చెప్పేవాడు కదూ అనిపిస్తుంది.

జ్ఞానవృద్ధులు కొద్దిమందే ఉంటారు.సాధారణంగా మనం అడిగితే కాని ఏదీ చెప్పరు. కొంతమంది చెప్పడానికి సాహసించినా వినేలా లేదు లోకం, వీరికి వయసుతో సంబంధం లేదు, ఇది వీరికి పెద్ద ఇబ్బంది, ఇతరులు గుర్తించలేకపోవడానికి కారణం. వీరిని గుర్తిస్తే నిజంగా అద్భుతాలు సాధించవచ్చు, కాని గుర్తించలేము.

ఇహపోతే తపోవృద్ధులు అరుదుగాఉంటారు. వీరిని గుర్తించడం చాలా కష్టం, వీరికీ వయసుతో సంబంధంలేదు. వీరిని గుర్తించి అనుసరించగలిగితే అదో బ్రహ్మానందం. వీరికి ప్రచారాలు గిట్టవు కనక గుర్తింపూ ఉండదు.

అందుచేత ముందుగా వయో వృద్ధుల అనుభవాలను తెలుసుకునే ప్రయత్నం చేస్తే, చరిత్ర చదువుకుంటే యువ సుఖపడుతుంది. ప్రతి విషయానికి వాదనకు దిగితే, కయ్యానికి దిగితే జీవితం కుక్కలు చింపిన విస్తరేనన్నది యువత గుర్తించాలి.

కథ చిన్నదే కాని ఎన్ని విషయాలు దాగున్నాయో చూడండి.

ప్రకటనలు

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-త్రికరణ శుద్ధి లోపం అనే ఆత్మ వంచన

Posted on నవంబర్ 10, 2012
8
త్రికరణ శుద్ధి లోపం అనే ఆత్మ వంచన

త్రికరణాలంటే? మనోవాక్కాయ కర్మలు, వీటినే త్రికరణాలంటాం. మనసుతో ఆలోచించేది, నోటితో చెప్పేది, చేసే పని మూడూ ఏకోన్ముఖంగా ఉన్నపుడు మాత్రమే ఏదయినా పని చేసిన దానికి సత్ఫలితం ఉంటుంది. ఒకటి చెబుతూ, మరొకటి చేస్తూ, మరొకటి ఆలో చించడమే త్రికరణ శుద్ధిలోపం, అదే అత్మ వంచన, దూరంగా ఉన్న కొండలు చూడటానికి నున్నగానే కనపడతాయి, పచ్చగా తివాసీలా ఉంటుంది, కాని అది నిజమా? కాదు, అలాగే మానవ మనస్తత్వం కూడా. నోరు మాట్లాడుతూ ఉంటుంది నొసలు వెక్కిరిస్తూ ఉంటుంది, ఇది సామెత కూడా.

సుబ్రహ్మణ్యస్వామి గుడికెళతాం, పాము కనపడితే చంపేదాకానిద్రపోం. గోవు అని పూజిస్తాం, పాలిచ్చినన్నాళ్ళూ ఉంచుకుని ముసలిదయితే కటికవానికి అమ్మేస్తాం, మేత దండగని. గురువని నమస్కారాలు చేస్తాం, వెనక ఎగతాళి చేస్తాం. బ్ర.శ్రీ. చాగంటి కోటేశ్వరరావుగారి ప్రసంగం విని జీవితం బుద్బుద ప్రాయం, దానం చేసి పుణ్యం మూట కట్టుకోవాలనుకుంటాం, బయట కొచ్చిన తరవాత అవసరంలో ఉన్న వాడికి రూపాయి విదల్చం, ఎంగిలి చేత్తో కాకిని కూడా తోలం, రెండు మెతుకులు రాలితే కాకి తింటుందేమో, మనకి తగ్గిపోతాయఏమోననే భయంతో, దాహం తీర్చడానికి మంచినీళ్ళు కూడా ఇవ్వం. వరకట్నం దురాచరమంటాం, లాంఛనాలు సరిపోతాయంటాం, ఆ ముసుగులో కట్నం కంటే ఎక్కువ గుంజుతాం. ఇప్పుడు ఎదురు కట్నాలిచ్చినా ఆడపిల్లలు దొరక్క ముదిరిపోయిన బెండకాయల్లా ఉన్నారులెండి. నీటిని దుర్వినియోగం చేయద్దంటాం, గెడ్డం గీసినంతసేపు, దంతధావనం చేసినంత సేపు కుళాయి లో నీళ్ళు పోతూనే ఉంటాయి, కట్టెయ్యం.

ఆవిడ పతియే ప్రత్యక్ష దైవం అంటుంది, మహిళా సంఘాలలో లెక్చర్లిస్తుంది, చప్పట్లు కొట్టించుకుంటుంది, ఇంటికొస్తే మొగుడు ముఖం కూడా చూడదు. అదేదో సినిమాలో అన్నపూర్ణ చిరు వాల్ పోస్టర్ మీద పడి విరహం ప్రదర్శించినట్లు ఉంటుంది ప్రవర్తన. మరొక మహానుభావుడు తల్లి తండ్రులే ఇలలో దైవాలంటాడు. రోజూ దేవాలయాల చుట్టూ తిరుగుతాడు, బాబాల చుట్టూ తిరుగుతాడు, దణ్ణాలు పెడతాడు, మొక్కులు కడతాడు, యాత్రలు చేస్తాడు, ఇంటి దగ్గర తల్లి తండ్రులు కాపలా దారుల కంటే హీనంగా బతుకుతూ ఉంటారు. మరొక అమ్మాయి బాగా కబుర్లు చెబుతుంది, అంతా అధునికతే చూడ్డానికి, కాని పెద్ద దైవ భక్తురాలు, పైకి చెప్పడం ఇప్పటికీ గురువూ నై, దేవుడూ నై, ఏం లేదనే అంటుంది, అదేమంటే స్నేహితురాళ్ళు ఏడిపిస్తారని భయం. ఆయనో సంఘ సంస్కర్త, ఆడపిల్ల పుట్టిందని భార్యని వదిలేశాడు. మాటాడితే స్త్రీ జనోద్ధరణ లెక్చర్లు మాత్రం దంచుతాడు. ఒక్కతే అమ్మాయి/అబ్బాయి విదేశాల్లో చదువుకొంటున్నారు, తాతా అమ్మమ్మా, ఏలా ఉన్నావన్న ప్రశ్నకి సమాధానం చెప్పరు, వారానికి ఒకసారి కూడా మాటాడరు, బిసీ, బిసీ ఊపిరి పీల్చుకోడానికి సమయం లేదంటారు, కాని ఫేస్ బుక్ లో బ్లాగుల్లో ట్విట్టర్ లో కబుర్లు చెప్పడానికి సమయం మాత్రం దొరుకుతుంది. ఏమంటే మెయిళ్ళు చూడలేదంటుంటారు.ఆయనో వీర సామ్యవాది, చేలో పని చేసిన వాడికి డబ్బులివ్వడు, కనబడడు, కనబడితే రేపురా అంటాడు, మర్నాడు మనిషి దొరకడు.

ప్రభుత్వాలు పొగపీల్చడం హానికరం అంటాయి, సిగరెట్ ఫేక్టరీలకి లైసెన్స్ లిస్తాయి. ప్రభుత్వాలది మరీ చిత్రం, తాగుడు మానిపించడానికి ఒక పధకం, తాగుడు నేర్పించడానికొక పధకం అమలులో ఉంటుంది. అలాగే పొగపీల్చడం హానికరమని ప్రకటనలిస్తారు, ఆ పక్కనే సిగరట్టు కంపెనీల ప్రకటనలుంటాయి, ప్రభుత్వం పొగాకు కు సంబంధించిన లైసెన్స్ లు ఇస్తూ ఉంటుంది.తెనుగు భాషాభివృద్ధికి సంఘాలేస్తారు, ప్రభుత్వం సామాన్యునితో ఇంగ్లీషులో ఉత్తర ప్రత్యుత్తరాలు చేస్తుంది. మేనిఫెస్టో లో ఫలానా పని చేస్తామన్నారు చెయ్యలేదేమంటే “చెప్పినయ్యన్నీ చేసేత్తారేటి?” అని ప్రశ్నిస్తున్నారు. ఠాగూర్ వి చౌకబారు రచనలని గిరీష్ కర్నాడ్ అన్నా, రాముడు మంచి భర్తకాదు, లక్ష్మణుడు చూస్తుండగా రావణుడు సీతనెత్తుకుపోయాడని రాం జెఠ్మలాని వాగినా, విదేశాలలో నల్లడబ్బు దాచుకున్న వారి ఏడు వందల పేర్లు కేజ్రివాల్ క్రేజీగా బయట పెట్టినా, ఏం లేదు అని పెదవి విరిచారే తప్పించి నీమీద కేస్ పెడతామని అల్లుడుగారిదగ్గరనుంచి, నేటి అంబానీ దాకా ఎవరూ అనలేదు, అనలేకపోయారు. చిత్రం. మాకక్కడ డబ్బులేదన్నారు, సరిపోయింది, ప్రభుత్వం వారూ మాట్లాడరు, మరీ చిత్రం, వారూ వారూ ఒకటే కదా. రాముడు మంచి భర్త కాదన్నవాడు రాముడి పేరెందుకుపెట్టుకున్నట్లో, తనకి తెలియదు తల్లితండ్రులు ఇంత బుద్ధిమంతుడవుతాడనుకోలేదు, ఆ పేరు పెట్టేరు, ఇప్పుడు రావణ జఠ్మలానీ అని మార్చుకోవచ్చుగా. మరొకరు రావణుడే దేవుడంటున్నారు, వెధవ పనులు పుట్టినప్పటినుంచి చేసిన వాడు దేవుడెలా అయ్యాడో…….ఏంటో అంతా ఆత్మవంచన.

ఇలా చెప్పేదొకటి చేసేదొకటిగా మనుషులు ఎందుకుంటున్నారో తెలియదు. మనోవాక్కాయ కర్మలకి పొంతన ఉండటం లేదు. ఎందుచేతా?……

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-మూఢ నమ్మకం.

Posted on నవంబర్ 8, 2012
21
మూఢ నమ్మకం.

నవంబర్ 20 ఉదయమే పూజ, టిఫిన్ తరవాత కంప్యూటర్ దగ్గర కూచున్నా, దగ్గరే ఉన్న ఫోన్ మోగింది, ఎత్తిమాట్లాడితే, “తాతా! ఎలావున్నావ”ంది మనవరాలు, “బాగున్నా! మీరంతా ఎలావున్నారం”టే, ఒక నిమిషం మాటాడలేదు, నోరు పెగల్చుకుని “తాతగారు ఉదయం కాలం చేసేర”ంది. ఉరుములేని పిడుగులాటి వార్త. ఒక్క సారిగా మెదడు మొద్దుబారి పని చెయ్యడం మానేసింది. “ఏమన్నావ”న్నా, మళ్ళీ చెప్పింది “ఉదయమే బాగోలేదంటే హస్పిటల్ కి తీసుకెళ్ళేరు మళ్ళీ, ఉదయం ఆరుకి తాతగారు….”అని భోరుమంది. ఏమనాలో ఎలా ఓదార్చాలో కూడా తెలియని స్థితిలో ఉన్నా,నేను. కొద్దిగా సద్దుకుని “భాధ పడకూడదు, ఇది సహజం, సృష్ఠి క్రమం” అని చెప్పేను. నామనసు మనసులో లేదు, ఇల్లాలి దగ్గరకెళ్ళి సంగతి చెప్పాను. ఆవిడ ఒక్క సారి నిర్ఘాంతపోయింది. ఇంతకీ వారెవరో చెప్పలేదు కదూ! వారు మా పెద్దమ్మాయి ( చెవిటి,మూగ అమ్మాయి )మామగారు, 91 సంవత్సరాల నిండు జీవితం గడిపి,70 సంవత్సరాల వైవాహిక జీవితం గడిపి, జీవితంలో ఎన్నో ఆటుపోట్లను ఎదుర్కొన్న ధీశాలి. నెమ్మదిగా ఆ భావోద్రేకం నుంచి బయటపడి, వెళ్ళడానికి తగు ఏర్పాట్లకోసం చూసి, టిక్కట్లు రిజర్వు చేయించుకోడానికి ప్రయత్నం చేస్తే, ఎక్కడా ఏ రయిలుకూ దొరక్కపోతే, పగలు వెళ్ళే జన్మభూమికి రిజర్వు చేయబోతే, అవి బేంకు దగ్గర పని చెయ్యక రెండు సార్లు డబ్బులు తీసుకోడం జరిగింది కాని, రిజర్వ్ కాలేదు. నిజానికి ఆయన వియ్యంకుడే కాని, బాంధవ్యం తోటి స్నేహం కలసి అది మరింత గట్టిపడిపోయింది. మా మొదటి కలయిక, ఒక వేసవిరోజు మిట్ట మధ్యాహ్నం, ఆక్షణం మొదలు మేము ఇద్దరం బంధువులమో, స్నేహితులమో, మాకే తెలియలేదు. ఆయన ఒక గురువు,స్నేహితుడు, బంధువు,మార్గదర్శి, మా పరిచయమైన మొదలు ఏరోజూ మేము భేదాభిప్రాయం వెలిబుచ్చుకునే సావకాశమే రాలేదు. ఎప్పుడేనా సమస్యవచ్చినా దానిని ఇద్దరం చర్చించుకుని పరిష్కారం కనుగొనేవాళ్ళం. అటువంటివారు లేరన్నమాట నన్ను నివ్వెరపాటుకు గురిచేసింది. మనిషిని ఇక్కడవున్నానుకాని మనసిక్కడలేదు. ఎంత తొందరగా వెళ్ళగలనా అక్కడికి అన్నదే నా అలోచన. అబ్బాయిని రిజర్వేషన్ కి వెళ్ళమని చెబుతుండగా ఒక స్నేహితుడు వస్తూ, “ఏంటి రిజర్వేషన్ అంటున్నారు, ప్రయాణమా” అన్నారు. సంగతి చెప్పేము, “మీరు వెళుతున్నారా” అన్నారు. “అవున”న్నా. “మీరెలా వెళతారు? మన సంప్రదాయం ప్రకారం వియ్యంకుడుపోతే సంవత్సరం పూర్తి అయ్యేదాకా, వియ్యంకుడు వెళ్ళకూడదు,వియ్యపురాలు పోతే వియ్యపురాలు కూడా సంవత్సరం దాకా వారింటికి వెళ్ళకూడదు కదా” అన్నారు. “ఎందుకు వెళ్ళకూడదన్నా, ఏదో వియ్యంకుడి జీడి,వియ్యపురాలి జీడి అంటారు, వెళితే, ఈ వెళ్ళినవారు కూడా గతిస్తారంటారు,” అన్నాడు. సందేహం వెలిబుచ్చారు, అప్పటికి రిజర్వేషన్ వాయిదా వేశాం, ఆయన తృప్తి కోసం. వారు వెళ్ళిన తరవాత మరల విషయం చర్చకు వచ్చింది. సంప్రదాయంగా వియ్యంకుడు పోతే, వియ్యంకుడు సంవత్సరంపాటు వెళ్ళనిమాట నిజమని నాకూ తెలుసు, కాని అది మూఢ నమ్మకమనుకుంటా. “ఏమయినా, ఈ విషయం మీద నీ అభిప్రాయం చెబితే అలాచేస్తాన”న్నా. అందుకు నా ఇల్లాలు, “గత ఏబది సంవత్సరాలుగా నా మనసు మీకు, మీ మనసు నాకు తెలుసు, నేనేమనుకుంటానో మీరే చెప్పండి” అంది. “బలే ధర్మ సంకటంలో పడేసేవని, ఐతే చెబుతున్నా విను,” అని మొదలెట్టా.

“ఇది నిజంగా మూఢ నమ్మకం. మనకు కావలసినవారు కష్టంలో ఉన్నపుడు, అదీ అమ్మాయిని ఇచ్చినచోట కాని, అమ్మాయిని తెచ్చుకున్న చోట కాని ఇటువంటి కష్టం కలిగితే, వెళ్ళి ఓదార్చి రావడం కనీస ధర్మం. అందుచేత వెళ్ళి వద్దాం” “ఇదీ నీమాట” అన్నా. “నా మనసులో మాట సరిగా చెప్పేరు, నిజంగా ఏమయినా అభ్యంతరం ఉంటే అది నాకుండాలి, నాకా భయం లేదు. అదీగాక 70 సంవత్సరాల వైవాహిక జీవితం గడిపి, 86 సంవత్సరాల వయసులో సహచరుణ్ణి కోల్పోయిన వదిన గారిని పలకరించి రావడం మన ధర్మం. అబ్బాయిని పిలిచి రిజర్వేషన్ చెయ్యమనండి ఇద్దరమూ వెళుతున్నాం” అంది. అదండి, అలా నవంబర్ రెండవతేదీని జన్మభూమి కి హైదరబాద్ వెళ్ళి, చిన్నమ్మాయిని చూసి, ఆరోజు రాత్రికి మనవరాళ్ళ కబుర్లతో కాలక్షేపం చేసి, మరురోజు వియ్యాలవారి కుటుంబాన్ని ఓదార్చి, మరునాడు బయలుదేరబోయి, నీలం తుఫానుకు చిక్కిపోయాం.

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-ఒక్కోసారంతే.

Posted on అక్టోబర్ 23, 2012
8

ఒక్కో సారంతే

ఎంత కాదనుకున్నా నేటి కాలం యంత్రాలపై ఆధారపడక తప్పదు. కాని అవి అవసరానికి పని చెయ్యనపుడే బాధ కలుగుతుంది.

టపా రాద్దామని కూచున్నా కంప్యూటర్ దగ్గర మొదలెట్టేను, టక్కున పోయింది కరంటు, ఉసూరు మంది ప్రాణం. బుర్రలోది కాస్తా ఆవిరయి పోయిందనుకోండీ 🙂 దానితో టపా మారిపోయింది, మళ్ళీ కరంట్ వచ్చేటప్పటికి. 🙂 ఏభయిఒకటో పెళ్ళి రోజు ఉదయమే ఆది దంపతుల దర్శనం చేసుకోవాలని నిర్ణయించుకున్నాం. మే నెల 25 వ తేదీ రోహిణీ కార్తె మొదటి రోజు, ఇంక చెప్పేదేముందీ,నిప్పులు చెరుగుతున్నాడు సూర్యుడు, ఉదయం ఎనిమిదిన్నరకే. ఉదయ కార్యక్రమాలు ఎంత తొందరగా పూర్తి చేసుకోవాలన్నా ఆ సమయమైపోయింది. నడచి వెళ్ళాలని ముందన్నా. ఎందుకంటే పెళ్ళి అయిన మరునాడు, ఇద్దరం చెయ్యి చెయ్యి పుచ్చుకుని నడచి, ఎవరూ తోడు రాకపోయినా వెళ్ళి ఆది దంపతుల దర్శనం చేసుకొచ్చాం, మరప్పుడు ఎండ వెన్నెలలా కనపడింది, మరిప్పుడు ఎండ కాలుస్తోందేమో. 🙂 కాదు, అలాగే చెయ్యీ చెయ్యీ పుచ్చుకుని నడిచి వెళ్ళాలని ఒప్పించా, ఓపిక తగ్గిపోయినా :), కాని సూర్యుడు నిప్పులు చెరుగుతున్నాడే, ఓపిక తగ్గిందే, పోనీ బండి మీద వెళదామంది. కిలో మీటర్ దూరం లో ఉన్న గుడికి బండి మీద ఆవిణ్ణి వెనకాల కూచోబెట్టుకుని తీసుకెళ్ళి వచ్చేద్దామనుకుని బండి దింపేను. కిక్ కొట్టేను, సెల్ఫ్ కొట్టేను ఊహు, ఏం చేసినా అది కదల లేదు. ఒక పావు గంట దానితో కుస్తీ పట్టినా శ్రమ మిగిలింది తప్పించి ఉపయోగం లేకపోయింది. ఈ అవస్థ పడేకంటే నడిచి వెళ్ళి రావడం మేలు అంది నాటి యువరాణి. మనం అనుకున్నదే జరుగుతోందనుకుని నడచి వెళ్ళి దర్శనం చేసుకొచ్చేటప్పటికి ప్రాణం కడంటింది. తిరిగొచ్చిన తరవాత, ఏమయి ఉంటుంది దీనికి, సెల్ఫ్ అవలేదని, ఒక సెల్ఫ్ చేసి చూద్దామని నొక్కితే స్టార్ట్ అయింది, వెంఠనే. ఇదేమబ్బా ఉదయం అంత సేపు గుంజుకున్నా పని చేయనిది ఇప్పుడు వెంఠనే పని చేసిందని ఆశ్చర్య పోయా. ఆవిడమాత్రం ఏదో అనుమానంగా చూసింది, నాకేసి. సమాధానం చెప్పే స్థితి లేదు కనక బుర్రొంచుకున్నా. చెయ్యీ చెయ్యీ పట్టుకు నడిచి వెళ్ళి దర్శనం చేసుకు రావాలన్న కోరిక నెరవేరిందనుకోండి.:)

ఈ మధ్య రాజమంద్రి రెండు మూడు సార్లు వెళ్ళాల్సి వచ్చింది, ఒక సారి బలే అనుభవమే అయింది. ఉదయం 8.15 కి బండి, చాదస్తుడిని కదా ఒక అరగంట ముందే అక్కడున్నా. టిక్కట్టు కోసం లైన్ లో ఉన్నా. నేను రెండవ వాడిని. టిక్కట్టు ఖరీదు నాలుగు రూపాయలు, చేత్తో పట్టుకు నుంచున్నా. ఎంత సేపటికీ ముందతను కదలడు, కౌంటర్ క్లార్క్ టిక్కట్టివ్వటం లేదు. కారణమేమంటే మాట్లాడడు. మరి కొద్ది సేపటికి చెప్పేడు, కంప్యూటర్ పని చెయ్యటం లేదని. బండి వచ్చేస్తోందని ప్రకటనిచ్చేసేడు, ఇతను టిక్కట్లు ఇచ్చేలా లేడు, ఎలా? ఏం చెయ్యాలి. నాయనా టిక్కట్టు ఇవ్వడానికి యంత్రం సహకరించకపోతే ప్రత్యామ్నాయ మార్గం ఉండాలి కదా అంటే పలకడు. అలా నిలబడి ఉండగా గజేంద్రుడిని రక్షించేందుకు వచ్చిన విష్ణు మూర్తిలా మరొక క్లార్క్ వచ్చేడు, ఇతను కుస్తీ పట్టడం చూసి, పాస్ వర్డ్ సరి చూసినట్లు లేదని చెప్పి అతనేదో చేసి రెడీ చేసి కంప్యూటర్ ఇస్తే అప్పుడిచ్చాడు టిక్కట్ట్లు. బండి ప్లాట్ ఫారం మీదకొచ్చేసింది. గబగబా పరుగెట్టేం. నా వెనక పది మంది, ఎలాగో అందరం బండిలో పడ్డాం, అది వేరు సంగతి. ఒక వేళ నేను వెళ్ళడం ఆఖరు నిమిషం లో అయితే ఎలా ఉండేది? పరుగెట్టగలిగేవాడినా? యంత్రాన్ని పని చేయించుకోలేని లోపం కదా? ఎవరిననుకోవాలి? యంత్రాన్నా? యంత్రం వెనక మనిషినా?

అత్యవసరమైన పనిబడి ఊరుకెళ్ళడం కోసం రిజర్వేషన్ కోసం వెళ్ళమన్నా, అబ్బాయిని. ఎందుకునాన్నా! ఇక్కడే చేసేస్తా అని కంప్యూటర్ తీసుకుని మొదలెట్టేడు. వెతికితే కావలసిన రోజుకి కాని పక్క ముందురోజుకాని ఏ ఒఖ్ఖ బండీ ఖాళీ లేదు, పండగ హడావుడి కదండీ.డబ్బులు సంపాదించుకునేవాళ్ళకీ పండగే కదండీ. కొన్ని రిగ్రెట్లు, కొన్ని వైట్ లిస్ట్లు, సంఖ్య చూస్తే కళ్ళు తిరిగేలాగా ౭౫౦,౯౪౦ అలా ఉన్నాయి, హనుమంతుని తోకలా. టిక్కట్లు ఉన్న రోజు చూసుకుని టిక్కట్టు తీసుకోమన్నా. ఎదో చేసేడు. అన్నీ బాగానే అయ్యాయి కాని డబ్బులు చెల్లించే చోట ఎంత సేపటికీ అది పూర్తి చెయ్యటంలేదు. ఏ బటన్ నొక్కొద్దని ఒక సూచన మాత్రం కనపడుతూంది. ఇక్కడనొక్కండి, అక్కడనొక్కండి, ఎక్కడనొక్కినా, పీక నొక్కుకున్నా, ఇక్కట్లేగాని టిక్కట్లు రాలేదు, సొమ్ములు పోయాయి తప్పించి. విసిగి వేసారి, రెఫ్రెష్ చేస్తే ఊహు! కాలేదు మళ్ళీ చేసినా, కాని బేంకు అక్కౌంటులో మాత్రం డబ్బులు తీసేసుకున్నట్లు చూపుతోంది. ఇలా రెండు సార్లయ్యింది. టిక్కట్టు రాలేదు. గంట గడిచింది. డబ్బులు తీసుకున్నారు కదయ్యా, టిక్కట్టు రాలేదంటే, ఒక్కో సారి ఇలాగే జరుగుతాయి ఏం చేయలేము, ఇప్పుడు రెండు సార్లు తీసుకున్న డబ్బులు వారం రోజులలో మళ్ళీ మన అక్కౌంటుకు వస్తాయని చెప్పేడు, అబ్బాయి. మనకి అవసరానికి ఇది పని చెయ్యటం లేదు అంటే స్టేషన్ కెళ్ళి రిజర్వేషన్ చేయించుకొస్తానని వెళ్ళి చేయించుకొచ్చేడు. ఈ రిజర్వేషన్ల కోసం ఒక పూట గడచిపోయింది. డబ్బులు తిరిగి రావాలి. ఏం చేస్తాం. ఎవరిది పొరపాటు, మనది గ్రహచారం, వారఫలాలలో రాశాడు లెండి, ఇబ్బందులు పడతారని, అనవసర ఖర్చులని

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-సిగరెట్టు పురాణం-నేను సిగరట్లు మానేశానోచ్!

Posted on డిసెంబర్ 1, 2012
సిగరెట్టు పురాణం-నేను సిగరెట్లు మానేశాను.

ఇతి ద్వితీయాధ్యాయ ప్రారంభః.

సిగరట్టు కాలుస్తూ కాని, మరేదేనా చెడ్డపని చేస్తూ కాని నాన్నగారి కంట పడలేదు 🙂 ఆయన ఒక ఋషి, ఏమీ పట్టించుకునేవారు కాదు అనవసరంగా, కనపడ్డామో తప్పు చేస్తూ, కావిడి బద్దతో పెళ్ళి చేసేరనమాటే. మళ్ళీ జన్మలో ఆ తప్పు ఛస్తే చెయ్యలేం, అందుకు బహు జాగ్రత్తలు తీసుకునేవాడిని, పెళ్ళి జరగకుండా 🙂 చిన్నప్పుడొక సారి చేసేరు పెళ్ళి, అప్పటినుంచే ఈ జాగ్రత్తలు.

ముక్కుపొడి పీల్చేవాడికి చుట్ట దమ్ము సరిపడదు, అది ఆనదు కూడా, చుట్టతో వచ్చే నికోటిన్ పరిమాణం చాలదు, ముక్కుపొడితో వచ్చేదానితో బేరీజువేస్తే. అలాగే మిగిలిన సిగరట్లు కూడా. వాటిలో డెక్కన్, చార్మినార్ లాటి వాటిలో పుగాకులోని కాడలలాటి వాటిని ఉపయోగించి తయారు చేస్తారు. వీటికి ఘాటెక్కువ. ఇక బర్కిలీ,సిజర్స్, వగైరా లాటి వాటిలో వాడే పొగాకు రెండవ రకం కావచ్చు. ఇక గోల్డ్ ఫ్లేక్ వగైరా లాటి వాటిలో వాడేది నాణ్యమైన పొగాకు. అన్నీ నికోటిన్ సరఫరా చేసేవే కాని కొద్ది హెచ్చు తగ్గులలో ఘాటు తేడా, వాసనలో కూడా. నేను సిగరట్టు కాల్చడం కూడా విలక్షణంగా ఉండేది. చూపుడు వేలు మధ్య వేలు మధ్య వెలుగుతున్న సిగరట్టు ఉంచి, గుప్పిడి మూసి గుప్పిడి నోటి దగ్గర పెట్టుకుని దమ్ము లాగితే, చూసే వాళ్ళకి బహు భయంగా ఉండేది, దీన్ని గంజాయి దమ్ము అంటారు. చిన్న చిటకా ఏమంటే, ఇలా దమ్ము లాగిన పొగని ఊపిరి తిత్తులలోకి కొద్దిగా మాత్రమే వెళ్ళనిచ్చి నోటిలో పొగ ఎక్కువగా ఆపి, నోటి దవడల ద్వారా నికోటిన్ ప్రవేశ పెట్టేవాడిని శరీరంలోకి. ఇలా సిగరట్టు కాల్చడం ఒక ధ్రిల్, మామూలుగా కాలిస్తే కాల్చినట్లు ఉండేది కాదు..

అమ్మ కంటే ఇల్లాలే ఈ విషయంలో ఎక్కువ సహనం వహించింది. ఈ అలవాటు మానుకోక పోడానికి కొత్త కారణాలు దొరికేయి. అది రాత్రి పగలు అని తేడా లేని ఉద్యోగం. అర్ధ రాత్రి ప్రారంభమయ్యే ఉద్యోగానికి, రాత్రి మేలుకు ఉండటానికి సిగరట్టు కాల్పు ఒక వంక, బాగానే పని చేసింది. ఆ తరవాత ప్రమోషన్ వచ్చినా, అదీ రాత్రి పగలు ఉద్యోగమవడం తో సాకు కొనసాగింది. ఆ తరవాత జె.యి ఐన తరవాత టెన్షన్ కి ఇది టానిక్ లా పని చేసింది. ఈ మధ్యలో ఒక సారి మానేయాలనే తీర్మానం గట్టిగా చేసుకుని బండెక్కా, జబల్పూర్ కి. ప్రతి సారి మానెయ్యాలని తీర్మానించుకోడం మళ్ళీ ఏదో సాకుతో మొదలెట్టేయడం జరిగిపోయింది. జబల్పూర్లో ఉన్న కాలంలో ట్రయినింగు సమయం, దానికితోడు అది నేను బాగా చేసిన పని, తెలిసిన విద్య కనక పెద్ద బాధ పడలేదు, మిగిలిన వారు శీర్షాసనాలేస్తోంటే, నేను విలాసంగా కాలక్షేపం చేసేవాడిని. హాయ్! హాయ్! అందుకు మానేసేను,సిగరట్టు రెండేళ్ళు, అమ్మయ్య బతికిపోయాననుకున్నా, టెన్షన్ లేక. ఆ తరవాత వస్తూ విజయవాడ స్టేషన్ లోనే సిగరట్టు అంటించా, కారణం పోస్టింగ్ దగ్గరేదో కిరికిరి జరుగుతోందన్న గాలి వార్త చెవిని పారేసేడో మిత్రుడు రయిల్లోనే, ఇంకేమిటి మళ్ళీ మొదలు. ఉద్యోగం పెరిగింది, హోదా పెరిగింది, ఆహ్వానాలు అందుతున్నాయి, కొంచెం జాగ్రత్త పడ్డా, సున్నితంగా తిరస్కరిస్తూ వచ్చా, కాని ఒక చోట ఇబ్బందిలో చిక్కుకుపోయా, అది మొదలు మరొక దురలవాటు. ఆ తరవాత ఆహ్వానాలు తిరస్కరిస్తూ, ఒకచోటే కానిస్తూ కాలం గడిపేసేను.

ఐదారేళ్ళు ఆ అలవాటు, సిగరట్టు జమిలిగా స్వారీ చేసేయి, నా మీద. ఒక రోజు ఇల్లాలు నిలదీసింది, “ఏం చేస్తున్నారు, ఇది బాగుందా, పిల్లలు పెరుగుతున్నారు, ఆలోచించుకోనక్కరలేదా? పిల్లలు మిమ్మల్ని చూసి నేర్చుకోరా? మీరే అందరికి చెబుతారు కదా! శకునం చెప్పే బల్లి కుడితిలో పడ్డట్టు లేదా మీ పరిస్థితి, నేను ఉన్న సంగతి చెప్పా, ఈ అలవాట్లు మంచివా? మీ ఇష్టం ఎలా ఉంటే అలా చెయ్యండి” అంది.( ఇది చాలా మంది ఇల్లాళ్ళ ఆలోచనే )”మరొక మాట మీరు ఇంటిదగ్గరుంటే సిగరెట్టు కాల్చరు, ఎన్నిరోజులు ఇంటి దగ్గరున్నా, బయటికెళితే కాలుస్తారు, ఇదేమి వింత కదా, ఇంటి దగ్గరే ఉన్నాననుకుని మానెయ్యచ్చు కదా” లా పాయింటు లాగింది. “మానేయాలని అనుకోవచ్చుగానీ…” సాగదీస్తే “సింగినాదం ఊరికే సాకు చెబుతారు” అంది, కరణేషు మంత్రి కదండీ 🙂 నిజంగా కూడా నా తల్లిగాని, ఇల్లాలు కాని, పిల్లలు కాని నేను సిగరెట్టు కాలుస్తుండగా చూడలేదు, ఎప్పుడూ, ఇదీ ఒక విచిత్రమే, మనసు చేసే చిత్రమే.

కొద్దిగా కదలిక వచ్చింది,నాలో, అది పూర్తి అవడానికి మరొక అవాంతరం సాయపడింది. ఒక మిత్రుడు చనువు తీసుకుని ఒక విషయం పీక మీదికి తీసుకొచ్చాడు, అప్పుడు కళ్ళు తెరుచుకున్నాయి, గీతా సారం అర్ధమయ్యింది, పెద్ద అలవాటు, మందు అలవాటు వదిలిపోయింది, మొదటిది నిలిచిపోయింది :).జీవితంలో ఎదురు దెబ్బ తగిలింది, నెమ్మదిగా కోలుకున్నా. అప్పుడు మూడు పెట్టెలు కాల్చడం నుంచి ,ఈ సిగరట్టు అలవాటు కనీస స్థాయికి అనగా రోజుకి ఐదు సిగరట్లు కాల్చే స్థాయికి పడిపోయింది. ఇలా నడుస్తుండగా కాలం కదలిపోయి నువ్వు బయటికెళ్ళిపోవచ్చన్నప్పుడు కూడా సిగరట్టు వదల లేదు, కాని బాగా తగ్గిపోయింది. రోజుకి అరపెట్టి కాల్చేవాడిని. రిటయిర్ అయిన తరవాత ఒక మిత్రుడు పిలిచి వ్యాపారం చేదామన్నాడు,చేసేం, లాభాలూ వచ్చాయి. అప్పుడు కూడా ఐదు సిగరట్ల తోనే సరిపెట్టేను.

ఒక రోజొక చిత్రం జరిగింది. అక్కడ ఉన్న ఒక తోటి వారితో మాట్లాడుతుండగా” బాబాయ్! ఏం మందు కొట్టేవు, అంత ఘాటు వాసనొస్తోంది” అన్నాడు. “లేదబ్బాయ్! మందు మానేసి చాలా ఏళ్ళయయింది, ఇప్పుడు మందు కొట్టటమేంటి, సిగరట్టు కాల్చాను” అన్నా. “ఏం బ్రాండు బాబాయ్ అంతలా ఉంది” అన్నాడు. “నేను మామూలుగా కాల్చేదే గోల్డ్ ఫ్లేక్ ఫిల్టర్” అన్నా. ఈ సంభాషణ తరవాత నాలో ఒక రకమైన భావన బయలుదేరింది. మనం చేస్తున్న పని బాగో లేదని అంటున్నారు, పదిమంది వద్దన్న పని చెయ్యడం మంచిదా? దానికి తోడు ఇది ఆరోగ్యాన్ని కూడా ఇబ్బంది పెడుతుంది కదా అనుకుని ఎవరికీ చెప్పకుండా నా మటుకు నేను నిర్ణయం తీసుకుని, మానేశాను. దగ్గరగా ఏభయి సంవత్సరాల అలవాటుకు స్వస్తి చెప్పేను, ఇదివరకే చెయ్యచ్చుగా అనచ్చు, సమయం కలసిరావాలి, మనసుకు పట్టాలి. చాలా కాలం ఎవరూ గుర్తించనూ లేదు. ఇల్లాలు గుర్తించింది, కాని మాటాడలేదు, ఇటువంటి ప్రతిజ్ఞలు చాలా సార్లయ్యాయి కనక. కాని అభినందన చూపులోనే చెప్పేది, మనసెరిగిన నెలత అభినందన మంచి నిషా ఇచ్చింది, వాటికంటే. ఆ గుర్తింపు చాలనిపించింది. 🙂 ఒక సారి ఒక రాత్రి మేలుకుని ఉండాల్సి వచ్చింది. అప్పుడు ఆ స్నేహితుడే తన కోసం సిగరెట్లకి పంపుతూ “నీకూ కావాలా బాబాయ్” అన్నాడు. అప్పుడు చెప్పేను, “సిగరట్లు మానేసేను, ఒక సంవత్సరమయిందని,” ఒక్క సారిగా అందరూ ఆశ్చర్య పోయారు. “నువ్వనబట్టే మానేశాన”న్నా. “నువు మానేశావుగాని నన్నొదలలేదు,” అన్నాడు. అంతే మళ్ళీ సిగరెట్టు ముట్టలేదు. దగ్గరగా ఎనిమిదేళ్ళు పై మాట, మానేసి. ఇది దుర్గుణం, మానేస్తే ఏమీ కాదు, మనసు ను నిగ్రహించుకుంటే సాధించలేనిది లేదని నా మటుకు నేను నిరూపించుకున్నా.

శ్రీ శర్మ విరచిత సిగరట్టు పురాణే ద్వితీయాధ్యాయః సంపూర్ణం.

ఫలశృతి:- ఈ అలవాట్లున్న వారు ఇది చదివిన, ఆచరించిన ఇష్టసఖీ పొందు, పొగడ్త దక్కునని, అది ఈ అలవాటులిచ్చే కిక్ కంటే, ఎక్కువ కిక్ ఇస్తుందనీ అనుభవపూర్వక ఉవాచ.
స్వస్తి

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-సిగరెట్టు పురాణం.

Posted on నవంబర్ 30, 2012
7
సిగరెట్టు పురాణం.

సూతోవాచ:-సూతుడు నైమిశారణ్యంలో….అని మన పురాణ కధలు మొదలవుతాయి. అలాగ నా సిగరట్టు పురాణం మొదలయిన రోజును స్మరించుకుంటా. ఏభయి నాలుగేళ్ళ మాట, ఆ రోజు ఎస్.ఎస్.ఎల్.సి పరీక్షా ఫలితాలొచ్చేరోజు. ఇప్పటిలాగా సెల్ ఫోన్ లో ఫలితం చెప్పే రోజులు కావు, కనీసం పేపరు వచ్చే ఊరూ కాదు. ఆ రోజుల్లో విశాలాంధ్ర పత్రిక ఒకటే ఇలా ఫలితాలు ముందుగా ప్రకటించి పేపరు రూపాయికి అమ్మేది. మరెవరూ వేసేవారు కాదు. అసలున్న పత్రికలెన్ని, అయ్యా ముగ్గురు తొమ్మండుగురని, తెనుగులో, ఆంధ్ర ప్రభ, ఆంధ్ర పత్రిక, విశాలాంధ్ర ఇంతే. సంగతి పక్కదారి పట్టేసినట్లుంది కదూ! , సిగరెట్లనుంచి :). గోదావరి గట్టు మా ఊరి సెంటరు, మిరప పంట బాగా పండి, ఆ రోజుల్లో శ్రీ లంకకి ఎగుమతి చేయడానికి రెట్టింపు పై ధరతో అమ్మకాలుంటే, లాభాలొస్తే, మా ఊళ్ళో, ఆ రోజుల్లో సైకిళ్ళు కొన్నారు, కొత్తగా. కొత్త సైకిల్ మీద తిరగడమొక ఆనందం, ఆ రోజుల్లో, అందులోనూ గ్రీన్ హంబర్ సైకిల్ మీద, అప్పటికి సైకిళ్ళూ లేవు మా ఊళ్ళో ఎక్కువగా. బలే అందంగా ఉండేది సైకిలు, అలాగే నడిచేది. ఏ రోజు ఫలితాలొస్తాయో తెలీదు, ఈ వేళొస్తాయి, రేపొస్తాయని చెప్పుకోడమే. ఒక రోజు ఈ వేళ ఫలితాలొస్తాయని, రూఢిగా చెప్పుకోడంతో గట్టు మీద కాశాం. ఈ సైకిల్ పిచ్చాడెవరేనా తాళ్ళపూడి వెళ్ళకపోతాడా? వెళితే పేపర్ తేకపోతాడా అని ఆశ.

నాకయితే భయం లేదు, పాస్ అవుతానని నమ్మకమే, కాని మాకు సీనియర్, రెండు డింకీలు కొట్టి మాతో కలిసిన స్నేహితునిదే అనుమానం. నేను చెప్పేను, నువ్వూ పాస్ అవుతావురా అని, అబ్బే వాడికి నమ్మకం లేదు, నా మాట మీద, నా పేపర్లో చూసి రాసుకున్నా . వాడికి ఈ సిగరెట్లు కాల్చే అలవాటుంది, ఆ రోజు వాడు కాలుస్తూ, నన్నూ కాల్చమని ప్రోద్బలం చేసేడు. వద్దన్నా, ఒకటే, ఫరవాలేదు, ఒక్క దానికి అలవాటయిపోదని బలవంతంగా, ఒక్కటంటే ఒక్కటి అంటింపచేసేడు, సూతోవాచా అని. అది మొదలండి, ఆ వేళ ఫలితాలొచ్చాయి, ముందు వాడి నెంబర్ చూసి పాస్ అయ్యాడంటే అప్పుడు నా నెంబర్ చూసుకున్నా, నాకేం అనుమానం లేదుగా : ) ఈ ఆనందంలో మరొకటి ముట్టించి, ముట్టింప చేశాడీ నిషిద్ధ గురువు. ఇంకక్కడి నుంచి అలవాటు మొదలండీ!,మొదటి సారి ఉక్కిరిబిక్కిరయి కళ్ళనీళ్ళొచ్చి, నానా హైరానా పడ్డా, ఎప్పుడూ ఇక కాల్చకూడదనుకుంటూ, నోట్లో పిప్పర్మెంటు బిళ్ళ వేసుకుని చప్పరిస్తూ.

బర్కిలీ సిగరెట్లు కాల్చడం, ఆ రోజులలో బేడ, ఆ పెట్టి సిగరెట్ల ఖరీదు. పెట్టి సిగరట్లు కొంటే దాచేదెలా? ఎవరేనా చూస్తే? అందుకు కొట్టువాడి దగ్గర రెండు, మూడు సిగరట్లు తీసుకోడం, ఒక సారి. పది అయిన తరవాత, డబ్బులివ్వడం, సిగరట్ల కాతా కుదిరిపోయింది 🙂 కొట్టు దగ్గర సిగరట్టు అంటించుకుని కాలుస్తూ, కొండొకచో ఎవరేనా ఎదురుపడితే సిగరట్టు అరచేతిలో దాచేసి పెద్ద పనున్నట్లు గోదారి లంకలో కి పోయి అక్కడ ఊదేసి రావడం. ఆలా అది పెరుగుతూ వచ్చింది, ధరా, దాంతో పాటు నా కాల్చడమూ. ఎక్కువగా కాల్చిన రోజులలో మూడు పెట్టిల సిగరెట్లు తగలేసేవాడిని, రోజుకి. బర్కిలీ తప్పించి మరొకటి కాల్చ బుద్ది అయ్యేదికాదు. ఇంకా ఆ రోజులలో ఉన్న సిగరట్ల పేర్లు, డెక్కన్,చార్మినార్, ఇది మా ప్రాంతంలో దొరికేది కాదు. పని వాళ్ళు,టీ డెక్కన్ సిగరట్టు ఉంటే చాలనుకునే రోజులు.సిజర్స్,కాప్ స్టైన్, గోల్డ్ ఫ్లేక్ ఇవే ఆరోజులలో ఆ పల్లెలో దొరికే సిగరట్లు. ఆ తరవాత కూడా నాకు మరే కొత్తవీ కనపడాలేదు :)నేను ప్రయత్నించా లేదు. విదేశీ సిగరట్లని, మార్ల్ బరో చుట్టలని చాలా సార్లు కాల్చడానికి ప్రయత్నం చేసేనుకాని, దేశీయాభిమానం అడ్డొచ్చి 🙂 వాటిని తగలబెట్ట లేదు. ఎంటోగాని అవి బాగానూ ఉండేవి కావు, రుచిగా. సిగరట్టుకి రుచేంటీ అనద్దు, కాల్చినవారికి కాని తెలీదు, ఆ అనుభవం :). పొగ వాసన బట్టి కాల్చే సిగరట్టు ఏదో చెప్పగలిగినంత ప్రజ్ఞ వచ్చేసింది, ఇందులో పి.హెచ్.డి ఉంది నాకు. 🙂 సిగరట్టు కాల్చిన ప్రతిసారి నోరు శుభ్రం చేసుకోడం, వాసన రాకుండా పిప్పరమెంటు బిళ్ళలు చప్పరించడం,కొత్తలవాటు.

కన్నమ్మకి తెలిసింది సిగరట్లు అలవాటయ్యాయని. ఒక సారి చెప్పింది చెడు అలవాటు చేసుకోకూ అని. అలాగేనమ్మా అన్నా, అక్కడినుంచి వెళ్ళిపోయాగా, అమ్మ మాట మరిచిపోయా!. పెంచుకున్నమ్మకి తెలిసిపోయింది, సిగరట్లు కాలుస్తున్నానని, కాని ఎప్పుడూ నన్ను అడగలేదు, కారణం, నేనంటే పిచ్చి ప్రేమ, నాకే తెలుసుననీ, మానేస్తాననీ నమ్మకం. విచిత్రం ఏమంటే తరవాత కాలంలో అమ్మ సిగరట్టు పెట్టి చూసేది కాని, నేను సిగరట్టు కాలుస్తుండగా ఎప్పుడు చూడలేదు. అమ్మ ఎదురుగా ఎప్పుడూ కాల్చలేదు. ఆ తరవాత నా జీవితం లో ప్రవేసించిన నా బంగారం, అదేనండీ నా ఇల్లాలు, కొత్తలో గునిసేది కాని తరవాత, తరవాత మానేసింది. ఇంటి కొచ్చేటప్పటికి నోరు శుభ్రం చేసుకురావడం కావచ్చేమో, లేదా చెప్పిన కొద్దీ ఎదురు తిరుగుతాడు,ఎందుకు చెప్పడం, ఊరుకుంటే మానేస్తాడేమో ననే ఆశ కావచ్చు. ఇలా నా సిగరట్ల కత్తికి జీవితంలో ఎదురు లేకపోయింది.

సిగరెట్లు ఎందుకు మానేశారు, ఎలామానేశారని Snkr గారు ప్రశ్నిస్తే జవాబుగా టపా రాస్తానన్నా. అదే ఈ టపా. సిగరెట్లు ఎలా మానేసేనో చెప్పేముందు ఎలా మొదలెట్టేనో చెప్పుకోవాలి కదా. 🙂

శ్రీ శర్మ విరచిత సిగరట్టు పురాణే ప్రధమోధ్యాయః సమాప్తః

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-పొగడ్త.

Posted on అక్టోబర్ 28, 2012
పొగడ్త.

“నామ పారాయణప్రీతా”ఇది లలితాదేవికి సహస్రనామాల్లో ఒక పేరు. తన నామాని కంటే అయ్య నామాన్ని పారాయణ చేస్తే, అమ్మ సంతోషిస్తుంది, ప్రీతి చెందుతుంది.అమ్మ నామం పారాయణ చేసినా ప్రీతిపొందుతుంది. మరొక సంగతి ధర్మరాజు రాజసూయం చేశాడు, అగ్ర పూజ ఎవరికి చేయమంటావని తాత భీష్ముడిని అడిగితే,

రోదసీ కుహరంబు రుచిరాంశుతతి జేసి,యర్కుండు వెలిగించునట్టు లమృత
సందోహనిష్యంద చంద్రిక జేసి శీతాంశుడానందించునట్టు సకల
జనులకు తనదైన సదమలద్యుతి జేసి తనరంగ దేజంబు దనువు దాన
చేయుచు నున్నసత్సేవ్యుండు పుండరీకాక్షుండు గృష్ణు డనాదినిధను

అబ్జనాభు డుండ నర్ఘ్యంబునకు నిందు నర్హు లొరులు గలరె యజ్ఞపురుషు
నఖిలలోక పూజ్యు నచ్యుత బూజింపు, మధిప యదియ చూవె యజ్ఞఫలము…భారతం…సభా పర్వ….ఆశ్వా.2….6

మరెవరో ఎందుకు గొప్పవాడయిన కృష్ణునికి అగ్ర పూజ చేయమని, అదే యజ్ఞ ఫలమని చెప్పేడు. కృష్ణునికి అగ్ర పూజ జరుగుతూ ఉంటే సహించలేని శిశుపాలుడు, ముందుగా ధర్మరాజుని పట్టుకుని, గొప్ప రాజులుండగా, ధర్మం తెలియని వాడికి అగ్రపూజ తగదంటాడు. కావలసిన వాడయితే సొమ్ములిచ్చుకో, కావలసిన పని చేసిపెట్టుకో, అంతే తప్పించి ఇంతమంది రాజులు, భూసురులు ఉన్న సభలో ముసలాడయిన భీష్ముని మాటపట్టుకుని కృష్ణుడికి అగ్రపూజ తగదన్నాడు. పెద్దవాడని పూజిస్తావా? వసుదేవుడున్నాడుకదా!, ఋత్విజుడనుకుంటే? వ్యాసుడున్నాడు కదా!, ఆచార్యుడని పూజిద్దామనుకుంటే ద్రోణుడున్నాడే!,రాజని పూజించావనుకుంటే, యాదవులు రాజులు కాదుకదా! ఇలా ఇతను ఎందులోకీ చెందనివాడు, నువ్వు భీష్ముని పలుకులతో నవ్వులపాలయి పోయావన్నాడు. అంతెందుకు, నీకు తెలియక ఇస్తే దీనికి నేను అర్హుడను కానననక, కృష్ణుడు ఎలా పుచ్చుకున్నాడయ్యా.! అని తిడుతూ ఉంటే ధర్మరాజు అనునయించాడానికి ప్రయత్నిస్తూ ఉంటే, భీష్ముడు వీడు కుఱ్ఱాడు వదిలెయ్యమని చెప్పి, శిశుపాలుడితో భీష్ముడు,ఈ సభలో వారంతా ఆయన దయకు పాత్రులే, జ్ఞాని అయిన వాడు బాలుడయినా బ్రాహ్మణుడు పూజార్హుడు, క్షత్రియుడు, రాజులందరిలో గొప్పవాడయితే పూజనీయుడు, ఈయన జగదాధారుడు, మాకే కాదు, అందరికీ పూజనీయుడే అన్నాడు.

వృద్ధులొక లక్షయున్నను, బుద్ధియె యెవ్వరికి వారి బూజింపంగా
నిద్ధరణీశులలో గుణవృద్ధని పూజించితిమి త్రివిక్రము భక్తిన్…భార…సభా…ఆశ్వా..2….27

లక్షమంది వృద్ధులున్నా, బుద్ధిలో గొప్పవాడయిన కృష్ణుడిని పూజించామయ్యా అని చెప్పేడు, భీష్ముడు. చిరాకెత్తిన సహదేవుడు, కాదన్న వాడినెత్తి మీద కాలెట్టి తొక్కేస్తా అన్నాడు. ఈ మాటకి దేవతలు ఆనందించి పుష్ప వర్షం కురిపించేరు, నారదుడు ఆడేడు. ఆ తరవాత శిశుపాలుడు, మహాత్ముడయిన జరాసంధుడిని బ్రాహ్మణ రూపంలో భీముడు, అర్జనుడినితోడు తీసుకుని మరే చంపించాడు, అటువంటి వాడిని ఎందుకు తెగ పొగిడేస్తున్నావు, నీకంతగా పొగడాలని ఉంటే సుగుణ వంతులయిన కర్ణుడినో,శల్యుడినో పొగడచ్చుకదా, అంటూ ఉంటే పళ్ళు పటపటా కొరుకుతూ శిశుపాలుని మీద కోపంచూపిస్తున్న భీముని చూసి, భీష్ముడు, శిశుపాలుని జన్మ వృత్తాంతం చెబుతాడు. “వీడు పుట్టినపుడు వికృతంగా పుట్టేడు, ఆకాశవాణి వీడి అవకరాలు ఎవరి చేతిలో హరిస్తాయో, వారి చేతిలోనే వీడు హతుడవుతాడని చెప్పింది, మేనత్త సాత్వతి, తన ఇంటికి వచ్చిన మేనల్లుడు కృష్ణుని చేతికిచ్చింది, శిశుపాలుని, అవకరాలన్నీ పోయాయి, పుత్రుని మారకుడు కృష్ణుడేనని తెలుసుకున్న వీనితల్లి, కృష్ణుని వేడు కుంటుంది. వంద తప్పులు కాయమని కోరింది, మేనత్త కోరిక మన్నించాడు, కృష్ణుడు. అందుచేత, వీడు హరి చేత హతుడవటం ఖాయమని, శాంతం వహించమని చెబుతాడు. అప్పుడు కృష్ణుడు శిశుపాలుడు చేసిన తప్పులిలా చెప్పేడు.

ప్రాగ్జ్యోతిషంబున భగదత్తుపయి నేము వోయిన నిత డన్యాయవృత్తి
నిట బాలవృద్ధుల కెల్లభయంబుగా ద్వారకాపురి గాల్చె వీరులైన
భోజరాజన్యులు పొలతులతోడ రైవతకాద్రి గ్రీడాభిరతి బ్రమత్తు
లయి యున్నవారల నదయుడై వధించె దేవాభు డగువసుదేవు చేయు

నశ్వమేధమునకు నభ్యర్చితంబైన హయమునపహరించి యజ్ఞమునకు
విఘ్న మాచరించె వీ డతిపాపుడై బభ్రుభార్య దనకు భార్య జేసె…..భార……సభా.పర్వమ్….ఆశ్వా…2…..65

మఱియు వాగ్విషయంబు లయినయపకారంబు లనేకంబులు సేసె మా యత్త సాత్వతి నన్నుం బ్రార్ధించుటం జేసి యిద్దురాత్ముండు సేసినయపరాధశతంబు సహించితి నిప్పుడు మీరిందఱు నెఱుంగ నాయందకారణవ్యతిక్రమం బుపక్రమించి యత్యంత శత్రుండయ్యె…….భార..సభా.పర్వం…ఆశ్వా..2…..66

భగదత్తునిపైకి మేము యుద్ధానికి వెళితే ఇతడు బాలలు,వృద్ధులు,ఉన్న ద్వారకను కాల్చేశాడు, రైవతక పర్వతం మీద స్త్రీలతో క్రీడా వినోదంలో ఉండి, జాగరూకతలో లేని భోజుడు, మిగిలినవారలను చంపేశాడు, వసుదేవుడు అశ్వమేధం చేస్తుంటే, దానికోసం ఉంచిన గుఱ్ఱాన్ని దొంగిలించుకుపోయి యజ్ఞం పాడుచేసేడు, బభ్రువు భార్యను తనకు భార్యగా చేసుకున్నాడు, ఇవే కాక చాలా తప్పులు చేసేడు, మా అత్తకిచ్చిన మాట ప్రకారంగా ఇన్ని తప్పులూ సహించాను, ఇప్పుడు అకారణంగా నా మీద శత్రుత్వం వహిస్తున్నాడు అని చెబుతుండగా, శిశుపాలుడు, నీతో స్నేహం,విరోధం నాకెందుకోయ్, నాకిస్తానన్న అమ్మాయిని తీసుకుపోయి నువ్విలా మాట్లాడటానికి సిగ్గు లేదా అన్నాడు.

ఇంక కృష్ణుడు సహించలేక, చక్రాన్ని ప్రయోగిస్తే అది శిశుపాలుని తల తరిగితే, వానిలోనుంచి ఒక జ్యోతి వచ్చి కృష్ణుని చేరుతుంది, అందరూ ఆశ్చర్యపడగా.

కృష్ణునికి శిశుపాలుడొక మేనత్త కొడుకైతే, పాండవులు మరొక మేనత్త కొడుకులు. అర్హుడయిన కృష్ణుని పూజిస్తే, అసూయతో శిశుపాలుడు గొడవ చేసేడు, ఫలితం అనుభవించడు కూడా. అర్హులయిన వారిని పొగిడినపుడు, పూజించినపుడు తప్పు పడితే ఇలాగే జరుగుతుంది, సినిమా వారు దీన్నెలా తీశారో మరి.

టపాలు పెద్దవి రాయకూడదని నిర్ణయం తీసుకున్నా, ఐనా ఇది పెద్దదయిపోయింది. అందుకు మిగతా రేపు మీరు పొగిడినా తెగిడినా సరే! 🙂